توضيح المسائل - وحيد خراسانى، حسين - الصفحة ٤٥
ساير منظومه ها و كهكشانها حكايت از وحدت خالق آنها مى كند، و تركيب اتم از هستهء مركزى و آنچه بر آن مدار مى گردد، تا خورشيد و سيارات منظومهء شمسى، تا كهكشانها نشان مى دهد كه خالق ذره و آفتاب و كهكشانها يكى است (وهو الذى في السمآء إله وفي الارض إله وهو الحكيم العليم) [١]، (يا أيها الناس اعبدوا ربكم الذى خلقكم والذين من قبلكم لعلكم تتقون - الذى جعل لكم الارض فرشا و السمآء بنآء وأنزل من السمآء مآء فأخرج به من الثمرت رزقا لكم فلا تجعلوا لله أندادا وأنتم تعلمون). [٢] ٥ - از امام ششم (عليه السلام) سؤال شد: چرا جايز نيست كه صانع عالم بيش از يكى باشد؟ فرمود: اگر ادعا كنى كه دو تاست، بايد بين آن دو فرجه اى باشد تا دو تا بشوند، پس آن فرجه ثالث شد، و اگر سه شدند، باز بين آن سه دو فرجه لازم است تا سه تحقق پيدا كند، پس آن سه پنج مى شود، و همچنين عدد تا بى نهايت افزايش پيدا مى كند، در نتيجه اگر خدا بيش از يكى باشد، بايد خدايان نامتناهى در عدد موجود باشند. [٣] ٦ - أمير المؤمنين (عليه السلام) به فرزندش فرمود: " و اعلم يا بنى أنه لو كان لربك شريك لأتتك رسله، ولرأيت آثار ملكه وسلطانه، ولعرفت أفعاله وصفاته ". [٤] و نتيجهء ايمان به وحدانيت پروردگار توحيد در عبادت است، كه جز او كسى سزاوار پرستش نيست، چون غير او هر كس كه باشد عبد و بنده است (إن كل من في السموت والارض إلا ءاتى الرحمن عبدا) [٥] و عبوديت و عبادت
[١] سوره ء زخرف، آيهء ٨٤ (و اوست آن كه در آسمان خداست و در زمين خداست و اوست حكيم دانا)
[٢] سوره ء بقره، آيهء ٢١، ٢٢ (اى مردم پرستش كنيد پروردگار خويش را آن كه بيافريد شما و پيشينيان از شما را شايد كه
شما پرهيزكارى كنيد، آن خدايى كه براى شما زمين را بساط گسترده كرد، و آسمان را سقف افراشته نمود، و نازل
كرد از آسمان آبى را پس بيرون آورد به آن آب از ميوه ها رزقى براى شما، پس براى خدا همتايان قرار ندهيد و حال
آن كه مى دانيد) ٣. بحار الانوار جلد ٣، صفحهء ٢٣٠
[٤] نهج البلاغه، رسائل أمير المؤمنين (عليه السلام) شماره ء ٣١، از وصاياى آن حضرت به امام حسن مجتبى (عليه السلام) (بدان اى پسر
من، اگر براى پروردگار تو شريكى بود هر آينه فرستادگان او برايت مى آمدند وآثار ملك و سلطنت او را مى ديدى و
كارها و صفات او را مى شناختى.)
[٥] سوره ء مريم، آيهء ٩٣ (نيست آن كه در آسمان و زمين است مگر اين كه مى آيد خداى رحمان را به عبوديت و بندگى)