" احكام نذر و عهد " مسأله ٢٧٠٤ - نذر آن است كه انسان براى خدا ملتزم شود كه كار خيرى را به جا آورد، يا كارى را كه نكردن آن بهتر است ترك كند.
مسأله ٢٧٠٥ - در نذر بايد صيغه خوانده شود، و لازم نيست آن را به عربى بخوانند، پس اگر بگويد: (چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است كه ده تومان به فقير بدهم) نذر او صحيح است.
مسأله ٢٧٠٦ - نذر كننده بايد بالغ و عاقل باشد و با قصد و اختيار خود نذر كند، بنابراين كسى كه به واسطهء عصبانى شدن بى اختيار نذر كرده يا او را بر نذر اكراه كرده باشند نذر او صحيح نيست.
مسأله ٢٧٠٧ - مفلس - شخصى كه حاكم شرع او را از تصرف در اموالش منع كرده - و سفيه - كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مى كند - اگر نذر كند مالى به فقير بدهد صحيح نيست.
مسأله ٢٧٠٨ - اگر شوهر از نذر كردن زن جلوگيرى نمايد، زن نمى تواند - در صورتى كه وفاء به نذرش منافى با حق شوهر باشد - نذر كند، بلكه بدون اذن شوهر در اين صورت نذر زن باطل است، و صحت نذر زن در مال خودش بدون اذن شوهر - در غير حج يا زكات يا احسان به پدر و مادر يا صلهء ارحام - محل اشكال است.
مسأله ٢٧٠٩ - اگر زن با اجازه ء شوهر نذر كند، شوهرش نمى تواند نذر او را به هم بزند، يا او را از عمل كردن به نذر جلوگيرى نمايد.
مسأله ٢٧١٠ - اگر فرزند بدون اجازه ء پدر يا با اجازه ء او نذر كند بايد به آن نذر عمل