مسأله ٢٢٢٧ - اگر چيزى را كه اجاره كرده از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و در استفاده بردن از آن هم زياده روى ننموده، ضامن نيست، و نيز اگر مثلا پارچه اى را كه به خياط داده از بين برود، در صورتى كه خياط زياده روى نكرده و در نگهدارى آن هم كوتاهى نكرده باشد، ضامن نيست.
مسأله ٢٢٢٨ - هرگاه صنعتگر چيزى را كه گرفته ضايع كند، ضامن است.
مسأله ٢٢٢٩ - اگر قصاب سر حيوانى را ببرد و آن را حرام كند - چه مزد گرفته باشد يا مجانى سر بريده باشد - بايد قيمت آن را به صاحبش بدهد.
مسأله ٢٢٣٠ - اگر - مثلا - حيوانى را اجاره كند و معين نمايد كه چقدر بار بر آن بگذارد، چنانچه بيشتر از آن مقدار بار كند و آن حيوان بميرد يا معيوب شود ضامن است، و نيز اگر مقدار بار را معين نكرده باشند و بيشتر از معمول بار كند و حيوان تلف شود يا معيوب گردد ضامن مى باشد، و در هر دو صورت براى مقدار زيادى كه استفاده كرده بايد اجرة المثل بدهد.
مسأله ٢٢٣١ - اگر حيوانى را براى بردن بار شكستنى اجاره دهد، چنانچه آن حيوان بلغزد يا رم كند و بار را بشكند، صاحب حيوان ضامن نيست، ولى اگر به واسطهء زدن و مانند آن كه مأذون از طرف مالك نباشد كارى كند كه حيوان زمين بخورد و بار را بشكند، ضامن است.
مسأله ٢٢٣٢ - اگر كسى بچه اى را به اذن ولى ختنه كند و ضررى به آن بچه برسد يا بميرد، چنانچه بيشتر از معمول بريده باشد ضامن است، و اگر بيشتر از معمول نبريده و تشخيص ضرر و عدم ضرر هم از طرف ولى به او واگذار نشده باشد، و حاذق هم بوده و تقصيرى هم در مداوا نكرده باشد، در مورد ضرر عدم ضمان محل اشكال است مگر از ولى برائت گرفته باشد، و در مورد تلف اگر از ولى برائت نگرفته باشد ضامن است.
مسأله ٢٢٣٣ - اگر طبيب به دست خود به مريض دوا بدهد، چنانچه در معالجه خطا كند و به مريض ضررى برسد يا بميرد، طبيب ضامن است، ولى اگر بگويد: (فلان دوا براى فلان مرض فايده دارد) و اختيار را به مريض واگذارد، و به