توضيح المسائل - وحيد خراسانى، حسين - الصفحة ١٤٧
متوحد بالوحدانية، متفرد بامره فخلق خلقا فقدرهم لذلك الامر، فنحن هم يا ابن ابى يعفور، فنحن حجج الله في عباده وخزانه على علمه والقائمون بذلك ". [١] ح: " وايده بروحه " روحى كه خدا امام را به آن مؤيد كرده است روحى است كه در حديث صحيح ابى بصير گفت: " شنيدم از ابى عبد الله (عليه السلام) كه مى گفت: (ويسئلونك عن الروح قل الروح من أمر ربى) [٢] خلقى است اعظم از جبرئيل و ميكائيل، با احدى از كسانى كه گذشتند به غير محمد (صلى الله عليه وآله و سلم) نبوده، و او با ائمه است و آنان را به استقامت مدد مى كند... " [٣] " وآتاه علمه " و علم خود را به او داده، به نص صحيح از امام پنجم (عليه السلام) براى خدا دو علم است، علمى كه به جز او كسى آن را نمى داند، و علمى كه به ملائكه و پيغمبران تعليم كرده، و آنچه به ملائكه و فرستادگانش تعليم كرده امام مى داند. [٤] " واستودعه سره " و سر خود را به او سپرده، و در حديث صحيح ابوالحسن (عليه السلام) فرمود: سر الله را خدا به جبرئيل سپرد، و جبرئيل به محمد (صلى الله عليه وآله و سلم) سپرد، و محمد به هر كس كه خدا خواست سپرد. [٥] ط: " رضى الله به اماما لهم " ترديدى نيست كه امت نيازمند به امام است، و امام امت بايد مرضى خدا باشد، خدايى كه بين علم وجهل، علم را مى پسندد (قل هل يستوى الذين يعلمون والذين لايعلمون) [٦]، و بين سلامت و آفت، سلامت را مى پسندد (يهدى به الله من اتبع رضونه سبل السلم) [٧] و بين حكمت و سفاهت، حكمت را مى پسندد (يؤتى الحكمة من يشآء و من يؤت الحكمة فقد أوتى خيرا كثيرا) [٨] و بين عدل و فسق، عدل را مى پسندد (إن الله يأمر بالعدل و
[١] كافى، جلد ١، صفحهء ١٩٣ (همانا خداوند يكى است، متوحد به يگانگى است ومتفرد است به امرش، پس آفريد
خلقى را و مقدر كرد او را براى آن امر، پس ما همانان هستيم يا ابن ابى يعفور، پس ما حجتهاى خدا هستيم در
بندگانش و خزينه داران او هستيم بر علمش و قائم به آن هستيم)
[٢] سوره ء اسراء، آيهء ٨٥ (و مى پرسند تو را از روح، بگو روح از امر پروردگار من است)
[٣] كافى، جلد ١، صفحهء ٢٧٣
[٤] بحار الانوار، جلد ٢٦، صفحهء ١٦٣
[٥] بحار الانوار، جلد ٢، صفحهء ١٧٥
[٦] سوره ء زمر، آيهء ٩ (بگو آيا برابرند كسانى كه مى دانند و كسانى كه نمى دانند)
[٧] سوره ء مائده، آيهء ١٦ (هدايت مى كند به او خداوند كسى را كه پيروى كند رضاى او را به راه هاى سلامت)
[٨] سوره ء بقرة، آيهء ٢٦٩ (خدا مى دهد حكمت را به هر كس كه مى خواهد و به هر كس حكمت داده مى شود خير بسيار
به او داده شده است)