باشد - مثلا نذر كرده باشد كه روز معينى را روزه بگيرد - چنانچه عمدا تا اذان صبح نيت نكند، روزه اش باطل است، و همچنين است بنابر احتياط اگر نداند كه روزه ء آن روز بر او واجب است يا فراموش كند هر چند پيش از ظهر يادش بيايد، و كارى كه روزه را باطل مى كند انجام نداده باشد.
مسأله ١٥٧٣ - اگر براى روزه ء واجب غير معينى - مثل روزه ء كفاره - عمدا تا نزديك ظهر نيت نكند، اشكال ندارد، بلكه اگر پيش از نيت تصميم داشته باشد كه روزه نگيرد يا ترديد داشته باشد كه بگيرد يا نه، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى كند انجام نداده باشد و پيش از ظهر نيت كند، روزه ء او صحيح است.
مسأله ١٥٧٤ - اگر در ماه رمضان پيش از ظهر كافر مسلمان شود هر چند از اذان صبح تا آن وقت كارى كه روزه را باطل مى كند انجام نداده باشد، روزه ء او صحيح نيست.
مسأله ١٥٧٥ - اگر در وسط روز ماه رمضان پيش از ظهر يا بعد از آن مريض خوب شود، روزه ء آن روز بر او واجب نيست هر چند تا آن وقت كارى كه روزه را باطل مى كند انجام نداده باشد.
مسأله ١٥٧٦ - روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است يا اول ماه رمضان، واجب نيست روزه بگيرد، و اگر بخواهد روزه بگيرد نمى تواند نيت روزه ء ماه رمضان كند، و يا نيت كند كه اگر ماه رمضان است روزه ء ماه رمضان، و اگر ماه رمضان نيست روزه ء قضا يا مانند آن باشد، بلكه بايد نيت روزه ء واجب ديگرى مانند قضا و يا روزه ء مستحبى بنمايد، و چنانچه بعد معلوم شود ماه رمضان بوده از ماه رمضان حساب مى شود، و اگر قصد كند آن چه را كه به آن مأمور است انجام دهد و بعد معلوم شود ماه رمضان بوده كفايت مى كند.
مسأله ١٥٧٧ - اگر روزى را كه شك دارد آخر شعبان است يا اول ماه رمضان، به نيت روزه ء قضا و مانند آن يا روزه ء مستحبى روزه بگيرد و در بين روز بفهمد كه ماه رمضان است، بايد نيت روزه ء ماه رمضان كند.
مسأله ١٥٧٨ - اگر در روزه ء واجب معينى مثل روزه ء ماه رمضان، از نيت امساك