مسأله ٦٨٠ - اگر كسى يقين يا اطمينان پيدا كند آب برايش ضرر ندارد، چنانچه غسل كند يا وضو بگيرد، و بعد بفهمد كه آب براى او ضرر داشته، در صورتى كه ضرر به حدى باشد كه اقدام بر آن حرام است، وضو و غسل باطل است.
چهارم از موارد تيمم مسأله ٦٨١ - هرگاه بترسد كه در صورت صرف آب در وضو يا غسل، گرفتار بعضى از مشكلات ذيل مى شود، بايد تيمم نمايد: ١ - آن كه خودش فعلا يا بعد به تشنگى كه باعث تلف يا مرضش مى شود، يا تحملش بر او حرجى است مبتلا شود.
٢ - آن كه بر كسانى كه حفظشان بر او واجب است بترسد كه از تشنگى تلف يا بيمار شوند.
٣ - آن كه بر انسان يا حيوانى كه تلف يا بيمارى يا بيتابيشان بر او حرجى باشد بترسد، و يا در تلف آن حيوان ضرر معتنابه به حسب حال او باشد.
مسأله ٦٨٢ - اگر غير از آب پاكى كه براى وضو يا غسل دارد، آب نجسى هم به مقدار آشاميدن خود و كسانى كه با او مربوطند و نجاست آب براى آنها ثابت است و از آشاميدن آب نجس احتراز دارند داشته باشد، بايد آب پاك را براى آشاميدن بگذارد، و با تيمم نماز بخواند، ولى چنانچه آب را براى طفل يا حيوان بخواهد بايد آب نجس را به آن بدهد، و با آب پاك وضو يا غسل را انجام دهد.
پنجم از موارد تيمم مسأله ٦٨٣ - كسى كه بدن يا لباسش نجس است و مقدارى آب دارد كه اگر با آن وضو بگيرد يا غسل كند براى آب كشيدن بدن يا لباس او نمى ماند، بايد بدن يا لباس را آب بكشد و با تيمم نماز بخواند، ولى اگر چيزى نداشته باشد كه بر آن تيمم كند، بايد آب را به مصرف وضو يا غسل برساند و با بدن يا لباس نجس نماز بخواند.