١٠ - فقاع مسأله ١١٦ - فقاع كه از جو گرفته مى شود و به آن آبجو مى گويند نجس است، ولى آبى كه به دستور طبيب از جو مى گيرند و به آن (ماء الشعير) مى گويند پاك مى باشد.
مسأله ١١٧ - عرق جنب از حرام پاك است، و بنابر احتياط واجب نماز با آن نخوانند، و نزديكى با زن خود در حال حيض حكم جنابت از حرام را دارد.
مسأله ١١٨ - اگر انسان در اوقاتى كه نزديكى با زن حرام است - مثلا در روز ماه رمضان - با زن خود نزديكى كند، عرق او پاك است، ولى بنابر احتياط واجب نماز با آن نخواند.
مسأله ١١٩ - اگر جنب از حرام عوض غسل تيمم نمايد و بعد از تيمم عرق كند، حكم آن عرق - بنابر احتياط واجب - حكم عرق قبل از تيمم است.
مسأله ١٢٠ - اگر كسى از حرام جنب شود و بعد با حلال خود نزديكى كند، احتياط واجب آن است كه در نماز از عرق خود اجتناب نمايد، و چنانچه اول با حلال خود نزديكى كند و بعد مرتكب حرام شود عرق او حكم عرق جنب از حرام را ندارد.
مسأله ١٢١ - عرق شترى كه به خوردن نجاست انسان عادت كرده - بنابر احتياط - نجس است، و عرق حيوانات ديگرى كه به خوردن نجاست انسان عادت كرده اند پاك است، ولى نماز با هىچكدام جايز نيست.
راه ثابت شدن نجاست مسأله ١٢٢ - نجاست هر چيز از سه راه ثابت مى شود: (اول) آن كه خود انسان يقين يا اطمينان پيدا كند كه آن چيز نجس است، و اگر گمان داشته باشد چيزى نجس است لازم نيست از آن اجتناب نمايد، بنابراين غذا خوردن در قهوه خانه ها و ميهمان خانه هايى كه مردمان لاابالى و كسانى كه