امام زمان (عليه السلام) نظر به روايت فريقين از رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) كه كسى كه بميرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهليت مرده است، [١] هر چند معرفت تفصيلى امام زمان (عليه السلام) ميسر نيست، ولى به معرفت اجمالى به نحو اختصار اكتفا مى شود.
وجود امام معصوم در هر زمانى به دليل عقلى و نقلى لازم است، كه در بحث امامت گذشت.
و اجمال بعضى از ادلهء عقليه اين است كه نبوت و رسالت به پيغمبر خاتم (صلى الله عليه وآله و سلم) ختم شد، ولى قرآنى كه بر آن حضرت نازل شده - براى هميشه - برنامهء تعليم و تربيت انسان است، و نيازمند به معلم و مربى مى باشد، و قوانين آن براى تضمين حقوق انسان مدنى بالطبع است و محتاج به مفسر و مجرى است.
زيرا غرض از بعثت محقق نمى شود مگر به وجود معلمى عالم به آنچه در قرآن است، ومتخلق به اعلى مرتبهء فضايل اخلاقى - كه مقصود از " انما بعثت لاتمم مكارم الأخلاق " [٢] است - و منزه از هر خطا و هوايى، تا غرض خداوند كه كمال علمى و عملى انسان است حاصل شود (إليه يصعد الكلم الطيب والعمل الصلح يرفعه). [٣] خلاصه اين كه قرآن كتابى است كه به منظور اخراج تمام افراد بشر از ظلمات فكرى و اخلاقى و عملى به عالم نور نازل شده است (كتب أنزلنه إليك لتخرج

[١] رجوع شود به پاورقى صفحهء بعد، شماره ء ٢ و ٣.
[٢] بحار الانوار، جلد ١٦، صفحهء ٢١٠ (اين است و جز اين نيست كه مبعوث شدم براى اين كه تمام كنم مكارم
اخلاق را)
[٣] سوره ء فاطر، آيهء ١٠ (به سوى او بالا مى رود سخنان پاك، و عمل صالح را او بالا مى برد)