تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - روايات تحريف

ولى با دقت در همين روايات روشن مى‌شود كه قرآن نزد على ع با ديگر قرآنها ابدا تفاوت نداشت بلكه اين تفاوت در سه چيز بود: نخست اينكه آيات و سوره‌ها به ترتيب نزول تنظيم شده بود، و ديگر اينكه شان نزول هر آيه و سوره در كنار آن قيد شده بود، سومين امتياز اينكه تفسيرهايى كه از پيامبر ص شنيده بود و همچنين آيات ناسخ و منسوخ در آن درج شده بود.

بنا بر اين قرآنى كه على ع به جمع‌آورى آن پرداخت چيزى جز اين قرآن نبود و مازادش" تفسيرها" و" تاويلها" و" شان نزولها" و" تميز ناسخ و منسوخ" و مانند آن بوده است، و به تعبير ديگر هم قرآن بود، و هم تفسير اصيل قرآن.

در كتاب سليم بن قيس مى‌خوانيم: ان امير المؤمنين (ع) لما راى غدر الصحابة و قلة وفائهم لزم بيته، و اقبل على القرآن، فلما جمعه كله، و كتابه بيده، و تاويله الناسخ و المنسوخ، بعث اليه ان اخرج فبايع، فبعث اليه انى مشغول فقد آليت على نفسى لا ارتدى بردائى الا لصلاة حتى اؤلف القرآن و اجمعه‌ [١]:" هنگامى كه امير مؤمنان على ع بى وفايى صحابه را مشاهده كرد خانه را ترك نگفت، و به قرآن روى آورد، و مشغول جمع‌آورى همه قرآن، و نوشتن آن با دست خود شد، و حتى تاويل و ناسخ و منسوخ آن را جمع آورى فرمود، در اين هنگام به سراغ امام فرستادند كه از خانه بيرون آى و بيعت كن! او در پاسخ پيغام فرستاد كه من مشغولم، سوگند ياد كرده‌ام كه عبا بر دوش نگيرم مگر براى نماز تا همه قرآن را گرد آورى كنم.

٢- قسمتى ديگر از اين روايات رواياتى است كه اشاره به تحريف معنوى قرآن مى‌كند.

زيرا مى‌دانيم تحريف بر سه گونه است:" تحريف لفظى" و" تحريف معنوى"

[١] بحار الانوار جلد ١٩ صفحه ١١.