تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٣ - تفسير سرنوشت پاكان و نيكان

(وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِينَ‌).

باز در اين تعبير به كلمه" خير" و جمله" لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِينَ‌" برخورد مى‌كنيم كه هر دو، مطلقند با مفهوم گسترده‌شان، و بايد هم چنين باشد چرا كه پاداشها، بازتابهايى هستند از اعمال انسانها، در كيفيت و كميت آنها!.

ضمنا از آنچه گفتيم روشن شد كه جمله‌ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا ... تا آخر آيه ظاهرا كلام خدا است، و قرينه مقابله ميان اين آيات و آيات گذشته، اين معنى را تقويت مى‌كند، هر چند بعضى از مفسران، در تفسير آن دو احتمال داده‌اند، نخست اينكه كلام خدا باشد، و ديگر اينكه دنباله كلام پرهيزكاران است.

" نهرهاى جارى از پاى درختان آنها مى‌گذرد" (تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ).

تنها مساله باغ و درخت مطرح نيست، بلكه" هر چه بخواهند در آنجا هست" (لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ‌).

آيا تعبيرى از اين وسيعتر و مفهومى از اين جامعتر درباره نعمتهاى بهشتى پيدا مى‌شود؟

حتى اين تعبير از تعبيرى كه در آيه ٧١ سوره زخرف آمده است وسيعتر به نظر مى‌رسد آنجا كه مى‌گويد وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ‌:" در بهشت هر آنچه دلها بخواهد و چشم‌ها از آن لذت برد وجود دارد" آنجا سخن از خواست دلها است و اينجا سخن از خواست مطلق (يشاءون).

بعضى از مفسران از مقدم بودن" لَهُمْ فِيها" بر" ما يَشاؤُنَ‌" انحصار