تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٩ - محتواى سوره

گرديده است:

قدر مسلم اين است كه اين سوره را بايد تركيبى از آيات" مكى و مدنى" دانست، هر چند دقيقا نمى‌توان- جز در موارد معينى- مكى و مدنى بودن يك يك آيات آن را مشخص ساخت.

و به هر حال در آيات اين سوره هم بحثهاى خاص سوره‌هاى مكى ديده مى‌شود (مانند بحث قاطع از توحيد و معاد و مبارزه شديد با شرك و بت پرستى) و هم بحثهاى مخصوص سوره‌هاى (مدنى مانند بحث از احكام اجتماعى و مسائل مربوط به جهاد و هجرت).

و بطور كلى مى‌توان گفت كه محتواى اين سوره را امور زير تشكيل مى‌دهد كه به شكل جالب و متناسبى با هم آميخته شده است:

١- بيش از همه بحث از نعمتهاى خداوند در اين سوره به ميان آمده و آن چنان ريزه‌كاريهاى آن تشريح گرديده كه حس شكرگزارى هر انسان آزاده‌اى را بيدار مى‌كند، و از اين راه او را به آفريننده اينهمه نعمت و موهبت نزديك مى‌سازد.

اين نعمتها شامل نعمتهاى مربوط به باران، نور آفتاب، انواع گياهان و ميوه‌ها و مواد غذايى ديگر، و حيواناتى كه خدمتگزار انسانها هستند و منافع و بركاتى كه از اين حيوانات عائد انسان مى‌شود و انواع وسائل زندگى و حتى نعمت فرزند و همسر، و خلاصه شامل" انواع طيبات" مى‌گردد.

و درست به همين علت است كه بعضى آن را سوره" نعم" (جمع نعمت) ناميده‌اند.

ولى مشهور و معروف در نامگذارى اين سوره همان سوره نحل است، چرا كه ضمن بر شمردن نعمتهاى گوناگون الهى اشاره‌اى كوتاه و پر معنى و عجيب به زنبور عسل كرده، مخصوصا روى ماده غذايى مهمى كه از آن عائد انسانها