تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٣ - ١- قرآن موهبت بزرگ الهى

" همان تقسيم كنندگانى كه آيات الهى را تجزيه كردند" (الَّذِينَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِينَ‌) [١] آنچه به سودشان بود گرفتند و آنچه به زيانشان بود كنار گذاشتند، در حقيقت بجاى اينكه كتاب الهى و دستوراتش رهبر و راهنماى آنها باشد به صورت آلت دست در آوردند و آن را وسيله‌اى براى رسيدن به مقاصد شومشان ساختند، اگر يك كلمه به نفعشان بود به آن چسبيدند و اگر هزاران كلمه به زيانشان بود كنار گذاشتند!

نكته‌ها:

١- قرآن موهبت بزرگ الهى‌

خدا در آيات فوق، به پيامبرش- به عنوان اخطار به همه مسلمانان جهان- اعلام مى‌كند كه اين كتاب بزرگ آسمانى، سرمايه عظيم و بزرگى است، موهبتى است بى نظير كه در اختيار شما مسلمين قرار داده شده است، برنامه‌اى است جاودانى كه اگر در زندگى انسانها پياده شود دنيايى آباد، آزاد، و امن و امان، و مملو از معنويت خواهد ساخت.

اين حقيقت است كه حتى ديگران هم به آن معترفند و معتقدند اگر مسلمانان اين قرآن و معارف آن را زنده مى‌كردند، و به فرمانهاى آن گردن مى‌نهادند، آن چنان نيرومند و پيشرفته بودند كه هيچكس نمى‌توانست سلطه خود را بر آنها بيفكند.

اين سوره حمد (سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي‌) كه فاتحة الكتاب و آغازگر و فهرست قرآن ناميده شده يك دوره درس زندگى است:

[١]" عضين" جمع" عضه" به معنى متفرق ساختن است و به هر بخش از چيزى نيز گفته مى‌شود بنا بر اين عضين يعنى بخش‌ها و قسمتها.