من در باب دانشگاه‌ها بنا دارم در وقتى که بناست دانشگاه‌ها باز بشود، مسائلى را بگویم انشاء الله آنجا مفصلش را بیان مى‌کنم ولى حالا شما آقایان که از انجمن‌هاى اسلامى و نماینده انجمن‌هاى اسلامى هستید، لابد عدد مسلمان‌ها در دانشگاه‌ها بیشتر از دیگران است، دیگران در اقلیت واقعند، یعنى آنهائى که منحرفند. اینکه حالا با شما که دانشگاه اسلامى هستید و انجمن دانشگاه‌هاى اسلامى و دانشجویان اسلامى دانشگاه هستید، عرض مى‌کنم، یک جهت راجع به اینکه خود انجمن‌ها وظایف اسلامى را عمل کنند. از ما نمى‌پذیرند که ما اسلامى هستیم مگر خودمان به اسلام عمل بکنیم، نه اینکه فقط بگوییم ما اسلامى هستیم، چنانچه جمهورى اسلامى از ما پذیرفته نیست مگر اینکه محتوایش هم اسلامى باشد. ما همین بگوییم ما در یک مملکتى هستیم که جمهورى اسلامى است، لکن هر جایش دست بگذاریم اسلامى نباشد، این پذیرفته نیست، این یک لفظ بى معناست، همین طور انجمن‌ها، هر جا که باشد. خوب الان انجمن‌هاى اسلامى زیاد است، هم انجمن‌هاى اسلامى در دانشگاه‌ها زیاد است و هم جاهاى دیگر، شاید در بسیارى از ادارات هم انجمن اسلامى دارند. اول وظیفه این است که این اشخاصى که انجمن اسلامى را تشکیل مى‌دهند خودشان راهشان همان راه اسلام باشد، عملشان عمل اسلامى باشد، اخلاقشان اخلاق اسلامى باشد، خودشان را ساخته باشند و بسازند، اگر ساخته هستند که انشاء الله موفق بشوند که ساخته‌تر بشوند و اگر ساخته نیستند، جدیت کنند که خودشان را بسازند یعنى همه چیزشان را تطبیق بدهند با احکام اسلام و بینش از احکام اسلام به همه ابعادش هم تا آن حدودى که برایشان ممکن است پیدا بکنند، اسلام براى چه آمده است ، چه مى‌خواهد بگوید، این چه جور مکتبى هست، تمیز بدهند بین مکتب اسلام با سایر مکتب‌هایى که ادعاها را دارند و واقعیت‌ها را ندارند، آنوقت مشغول فعالیت بشوند و فعالیت‌هاى اسلامى، که در دانشگاه‌ها که از سایر جاها حساستر است، یعنى از دانشگاه‌ها باید انسان‌ها درست بشوند و بعد هم مقدرات مملکت ما به دست همین‌هاست که از دانشگاه‌ها بیرون مى‌آیند و چنانچه مى‌دانید چون مقدرات مملکت دست جوان‌هائى است که بعد از دانشگاه که بیرون آمدند دیگر مشغول فعالیت مى‌شوند و مملکت دست اینهاست، از این جهت است که آنهائى که مى‌خواهند مملکت ما به یک سروسامانى نرسد روى دانشگاه حساسیت