من هر وقت مواجه با امثال آقایان مى‌شوم لازم مى‌دانم که بعضى مسائل لازم گفته بشود و به گروه‌هاى مختلف هم همین طور گفته‌ام. یک فرق مابین جمهورى اسلامى و نظام فاسد شاهنشاهى این است که در نظام شاهنشاهى از باب اینکه آنهائى که در راس هستند، خیانتکار هستند، بر حسب نوع شاید کم پیدا بکنید نباشد، اینها از ملت مى‌ترسند، براى خیانتى که کرده‌اند از ملت خودشان مى‌ترسند، وقتى از ملت ترسیدند، براى اینکه حفاظت کنند خودشان را و صیانت کنند از مسیر ملت، ارتش را طورى بار مى‌آورند که در مقابل ملت بایستند. ملت و ارتش در آن نظام‌ها همیشه مقابل هم بودند، ارتش ایجاد رعب مى‌کرده در مردم و مردم هم تا آنجا که مى‌توانستند، اگر مى‌توانستند کارشکنى مى‌کردند. اگر یک نفر از اینها مى‌خواست عبور کند از یک خیابان، مثلاً محمدرضا وقتى که مى‌خواست عبور کند از یک خیابانى، قبل از اینکه عبور بکند، آن خیابان و خانه‌هاى آن خیابان و اطراف آنجا به توسط سازمان امنیت کنترل مى‌شد به طورى که خانه‌ها بعضى خالى مى‌شد و اگر هم گاهى یک زنى در آن پیدا مى‌شد، در آنجا پاسدارى مى‌کردند تا این شخص بیاید و از آنجا عبور کند.

این براى این است که این خوف را همیشه داشت که مبادا ملت که دشمن اوست او را ترور کند یا آسیبى به او برساند. ارتش و سازمان امنیت و ژاندامرى و شهربانى و تمام اینها در خدمت آن رژیم طاغوتى براى حفاظت خودش، افراد آنها را یک طور خاصى تربیت مى‌کرد که با ملت به طور خشونت رفتار کند و از کسى اگر احتمال مى‌رود، نتواند به او بزنند، همیشه این مطلب بوده است. اگر یک نظامى مى‌رفت توى بازار، این وقتى که وارد بازار مى‌شد این دلش مى‌خواست که به طور حکومت با مردم رفتار کند و هیاهو راه بیندازد، مردم هم پشت به او مى‌کردند تنفر از او داشتند، از پاسبان‌ها هم همین طور، از سازمان امنیت دیگر بدتر، براى اینکه اخیرا از همه بدتر بود. این وضع رژیم طاغوتى و ارتشى که در خدمت او باشد و ژاندامرى و سایر قواى انتظامى که در خدمت او باشد. وضع را این طورى درست کرده بودند که همه حافظ شاه باشند و مردم را بترسانند که مبادا یک وقت به فکر یک کسى بیفتد که مخالفتى بکند.