تفاوت ما بین رژیم پهلوى با رژیم‌هاى سابق و دولت اموى و عباسى این بود که همه اینها در یک معنى مشترک بودند و آن اینکه نمى‌خواستند اسلام آنطورى که هست تحقق پیدا بکند، هم بنى‌امیه این مطلب را مى‌خواستند، اسلام را به حسب ظاهر قبول داشتند و در راه او هم کارهائى مى‌کردند و جماعت جمعه همان سلاطین‌شان به جا مى‌آوردند، هم بنى‌امیه، هم بنى عباس، لکن نمى‌خواستند آن اسلامى که پیغمبر اکرم (ص) فرمود و اهل بیت آن را مى‌شناختند، نمى‌خواستند این تحقق پیدا بکند براى اینکه آن اسلام او بود که خود پیغمبر و امیرالمؤمنین سلام الله علیه رأس آن بودند و زندگى‌شان آن بود.

اینها مى‌دیدند که اگر اسلام را به آن نحو بخواهند ارائه بدهند، آنطورى که اهل بیت خواستند ارائه بدهند، نمى‌توانند دیگر کاخ داشته باشند و آن وسائل، و مردم در کوخ‌ها باشند و اینها در آن کاخ‌ها و با عظمت باشند که بعد از اینکه بعضى‌شان مردند طلاهایشان را با کلنگ شکستند و تقسیم کردند. اسلام یک همچون عنوان سرمایه‌دارى به آن معنا که هست نمى‌پذیرد، اسلام قواعد دارد، اینها هم نمى‌خواستند اینطور باشد، یعنى طبق قواعد، لکن غیر از این رژیم اخیر هم سلاطین که همه‌شان سر تا پایشان فاسد بوده و گمان ندارم در تمامشان بتوانید پیدا کنید که به اندازه دو نفر، سه نفر پیدا بکنید که اینها یک اشخاص صحیحى بودند، آنهائى هم که معروف به جنت مکان هستند، آنها هم دوزخ مکان بودند، همان‌ها بودند که پسر خودشان را کور کردند براى اینکه مبادا چه بشود و همان که معروف به انوشیروان عادل است وقتى ظلم‌هایش را تاریخ مى‌گوید روى تاریخ را سیاه کرده. لکن تا قبل از این رژیم اخیر، آن رژیم‌هاى بنى امیه و بنى عباس و رژیم‌هاى سلطنتى غالباً اسلام را به حسب ظاهر پذیرفته و به حسب واقع نمى‌خواستند آنطور باشد، لکن براى خودشان همه را مى‌خواستند، هر چیزى را مى‌خواستند براى خودشان، مى‌خواستند که مملکت اسلامى را گسترش بدهند براى اینکه نفوذشان زیاد بشود، کشور گشائى بکنند که نفوذخودشان زیاد بشود، هر چه مى‌خواستند، مى‌خواستند براى خودشان و دار و دسته خودشان باشد.