شما ملاحظه بکنید این دو حالى را که ملت ما داشتند، یک حال، حال زمان رژیم شاهنشاهى از اول شاهنشاهى تا آخر و خصوصاً در این پنجاه و چند سال که من تمامش را یادم هست و شاید شماها یادتان نباشد لکن خوب بعضى‌اش را ادراک کردید، مقایسه با آن زمان، با زمانى که ملت ما غلبه کرد بر همه قدرت‌ها و این سد بزرگ را شکست، مقایسه ما بین این دو حال را بکنید و حکومت‌ها هم مقایسه کنند در بین این دو حال و ببینند باید چه بکنند. در حالى که رژیم سابق بود، ملت از دولت جدا بود، نه جداى بى‌تفاوت، جدائى که در مقابل هم ایستاده بودند. دولت و شاه مخلوع تمام همش را بر سرکوبى ملت قرار داده بود و با تمام قدرت ملت را مى‌کوبید، حبس مى‌کرد، زجر مى‌کرد، اعدام مى‌کرد و اجازه نفس کشیدن نمى‌داد، ملت هم با او مخالفت داشت و اگر مشکلى براى دولت پیدا مى‌شد اگر ملت بر آن مشکل اضافه نمى‌کرد از آن مشکل هم چیزى را کسر نمى‌کرد، معاونت نمى‌کرد، بلکه اگر چنانچه شکست مى‌خورد دولت، ملت خوشحال بود و اگر دولت یا شاه غلبه مى‌کرد، ملت متأثر بود، ما دیدیم و شما هم شنیدید و من هم بعضى‌اش را شنیدم و بعضى‌اش را دیدم، رضاخان در اینجا حکومت کرد، حکومت جائرانه و غیرقانونى و با ملت آن کرد که تاریخ ثبت خواهد کرد. آن روزى که کشورهاى اجانب هجوم آوردند و کشور ما را گرفتند و همه چیز ما در معرض خطر بود لکن من شاهد بودم که وقتى که رضاخان از ایران بیرون رفت و بیرونش کردند، ملت ما، در عین حالى که آنقدر ناراحت بود از آمدن اجانب، خوشحال شد، این را یک هدیه آسمانى مى‌دانست. من به پسر بى‌رشد او سفارش دادم که نکن کارى که مثل پدرت وقتى اگر از بین بروى مردم شادى بکنند. نشنید و بعد وقتى که رفت ملت ما شادى‌ها کردند، در خیابان‌ها شادى‌هاى زیاد کردند. این دولتى که با ملت خودش مخالف هست، و حالا را ملاحظه کنید دولتى که در مقابل ملت نایستاده است. ملت هر روز نمى‌ترسند که مامورین دولت بریزند و بگیرند و ببرند و حبس کنند و آزار بدهند آنها را. الان ملت طورى است که اگر براى دولت مشکلى پیدا بشود خود ملت پیشقدم مى‌شوند براى رفع اشکال. الان که دولت نمى‌تواند این گرفتارى‌هایى که ملت ما پیدا کرده است به واسطه رژیم سابق، نمى‌تواند همه اطراف او را حل بکند، ملت ما ریختند و در همه قشرها دارند کمک مى‌کنند. همین امروز قبل از آمدن آقایان - که جهاد سازندگى - اشخاصى که در جهاد سازندگى در خود قم مشغول فعالیت هستند، آمدند پیش من و فعالیت‌هائى که خودشان کرده بودند، بدون اینکه از دولت هم کمکى باشد، براى من شمردند که بسیار زیاد بود، چقدر ساختمان و چقدر درو کردن گندم‌ها و زراعت‌ها براى کشاورزها و چقدر حمام و چقدر بهدارى و امثال اینها. این ملتى که کشور خودش را از خودش مى‌داند و دولت خودش را هم از خودش مى‌داند، وقتى که کشور از خودش شد و دولت از خودش، نه دولت احساس این را مى‌کند که باید با سرنیزه با ملت رفتار کند و نه ملت مى‌ترسد که دولت همچو کارى بکند و