همانطور که تذکر دادید، ملت ایران وارث یک مملکتى است که پنجاه و چند سال در زیر فشار و صدماتى از داخل و خارج بوده است و یک مملکت خرابه تحویل دادند و رفتند. هم خزانه‌هاى اینجا را خالى کردند و هم شهرها و دهات و همه جا را به فساد کشاندند و هم با اسم تمدن بزرگ خرابکارى کردند و الان که آنها رفتند، یک کشور به هم ریخته در هر جهت و خرابه، نه اقتصاد سالم دارد و نه جهات دیگرش سالم است و مردم در فقر و فاقه فرو رفته‌اند و همه این فقر و فاقه‌ها و نابسامانى‌ها ارثى است که به شماها رسیده است و هیچ یک از این خرابى‌ها از نهضت نیست، از آنهاست، حتى در وقتى هم که نهضت شد و انقلاب شد، خرابى‌ها را نسبت به مردم آنها کردند. و یک مملکت به ظلم کشیده دو هزار و پانصد سال و به خراب کشیده و ظلم کشیده پنجاه سال که ما شاهد آن بودیم، نمى‌شود با یک ماه، دو ماه، یک سال، دو سال تعمیرش کرد. لکن مردم ایران، مثل یک سى و پنج میلیون جمعیت محبوس که در حبس را باز کردند و ریختند بیرون و از آن حبس که بیرون آمدند ناراحتى‌هاى ایام حبس را هم در بیرون دارند.

الان ناراحتى‌هایى که این ناراحتى‌ها هم همان ارث رژیم سابق است، یعنى اشخاصى که پنجاه سال تحت فشار بودند، اختناق بوده است، الان یکدفعه خودشان را آزاد مى‌بینند، ناراحت بودند حالا خودشان را مى‌بینند آزادند، حالا که آزادند فکر این معنا را نمى‌کنند که از این حبس که بیرون آمدند، خودش یک نعمت بسیار بزرگى بود که محتاج به تشکر است از خداى تبارک و تعالى که ما را از یک همچو قید و بندى، از همچو زجرى خلاص کرده، لکن به جاى اینکه تشکر کنند، به جاى اینکه همراهى کنند، همه دست به هم بدهند براى تعمیر این خرابه، مع‌الاسف یک دسته‌اى کارشکنى مى‌کنند، یک دسته‌اى باور. دستجاتى از منحرفین، از اشخاصى که آنها هم باز مانده، باقیمانده رژیم سابقند و طرفداران او و مى‌خواهند نگذارند این مملکت سر و سامان پیدا بکند، بین مردمى که از حبس بیرون آمدند مى‌افتند و مردم هم عقده‌هاى حبس را دارند و عقده‌هاى پنجاه و چند ساله در آنها هست، مى‌افتند بین آنها آن عقده‌هایى که مردم از رژیم سابق برایشان باقى مانده است، اینها به حساب دولت حالا و رژیم حالا و نهضت مى‌آورند و مع‌الاسف بسیارى از جوان‌هاى پاک ما باورشان مى‌آید، کمک به آنها مى‌کنند.