بخواهیم مملکتمان یک مملکت مستقلى باشد، یک مملکت آزادى باشد، باید این رمز را حفظ بکنیم، این مجالسى که در طول تاریخ برپا بوده است و با دستور ائمه علیهم‌السلام این مجالس بوده است، خیال نکنند بعضى از این جوان‌هاى ما که این مجالس، مجالسى بوده است که گریه در آن بوده است، حالا ما باید گریه دیگر نکنیم، این یک اشتباهى است که مى‌کنند. حضرت باقر سلام الله علیه (شما بهتر مى‌دانید) حضرت باقر سلام الله علیه وقتى که‌خواستند فوت کنند وصیت کردند که ده سال ظاهرا که در منا اجیر کنند کسى را، کسانى را که براى من گریه کنند. این چه مبارزه‌اى است؟ حضرت باقر احتیاج به گریه داشت؟ حضرت باقر مى‌خواست چه کند گریه را؟ آنوقت هم در منا چرا؟ ایام حج و منا. این همین نقطه اساسى، سیاسى، روانى، انسانى است که ده سال در آنجا گریه کنند. خوب مردم مى‌آیند مى گویند چه خبر است چیست؟ مى‌گویند این اینطور بود. این توجه مى دهد نفوس مردم را به این مکتب و ظالم را منهدم مى‌کند و مظلوم را قوى مى‌کند. ما جوان‌ها دادیم. کربلا جوان‌ها داده، ما این را باید حفظش کنیم. این نمى‌شود اینطور باشد شما خیال بکنید که گریه است، خیر گریه نیست. یک مساله سیاسى، روانى، اجتماعى است. اگر قضیه گریه است تباکایش دیگر چیست؟ تباکى مى‌خواهد. تباکى دیگر یک چیزى شد؟ اصلاً حضرت سید الشهداء چه احتیاجى به گریه دارد؟ ائمه اینقدر اصرار کردند به اینکه مجمع داشته باشید، گریه بکنید، چه بکنید، براى اینکه این حفظ مى‌کند این کیان مذهب ما را. این دستجاتى که در ایام عاشورا راه مى‌افتند خیال نکنند که ما این را تبدیل کنیم به راهپیمائى. راهپیمائى است خودش اما راهپیمائى با یک محتواى سیاسى، همانطورى که سابق بود بلکه بالاتر، همان سینه زنى، همان نوحه‌خوانى همان‌ها، همان‌ها رمز پیروزى ماست. در سرتاسر کشور مجلس روضه باشد، همه روضه بخوانند و همه گریه بکنند. از این هماهنگ تر چه؟ شما در کجا سراغ دارید که یک ملتى اینطور هماهنگ بشود؟ کى اینها را هماهنگ کرده؟ اینها را سیدالشهدا هماهنگ کرده است. در تمام کشورهاى اسلامى، ملت‌هاى اسلامى در روز عاشورا و تاسوعا و مثلاً هشتم و چندم، این دستجات با آن عظمت (البته جهات غیر شرعى اش باید حساب بشود، باید جهات شرعى محفوظ بماند) این دستجات با آن عظمت، با آن محتوا همه جا، کى مى‌تواند یک همچنین اجتماعى درست کند؟ در کجاى عالم شما سراغ دارید که این مردم اینطور هماهنگ باشند، بروید هندوستان همین بساط، بروید پاکستان همین بساط، بروید اندونزى همین بساط، بروید عراق همین بساط، بروید افغانستان، هر جا بروید همین بساط، کى اینها را هماهنگ کرده؟ این هماهنگى را از دست ندهید. این جوان‌ها را اغفال مى‌کنند. این جوان‌هاى صاف دل ما، عزیز ما، صاف دل ما توجه به شیطنت اینهایى که تزریق مى‌کنند، ندارند آنها دیگران تزریقشان مى‌کنند اینها هم تزریق به اینها مى‌کنند. یک وقت بود که این دست ناپاک اجنبى آمد و بین روحانیون و قشرهاى جوان را جدا کرد از هم. این اساس داشت. اینطور نبود که همین طور بیخود بیخودى باشد. هى تزریق کردند به ماها. به قشر ماها هى تزریق کردند که این فکلى‌ها چه، این ریش تراش ها چه، این فکلى‌ها چه. تزریق کردند به اینکه این آخوندها را انگلیس‌ها آورده اند. ماها را از هم جدا کردند، کى نفعش را برد؟ آنهائى که