سوال: حضرت امام در نوفل لوشاتو شما وعده کردید که نه تنها آزادى‌ها حفظ مى‌شوند، بلکه تعمیم نیز مى‌یابند، در صورتى که بعد از پیروزى انقلاب دیده‌ایم که تظاهراتى بر ضد زنان شد و اقلیت‌هاى قومى مثل کردها تحت فشار قرار گرفتند و روزنامه‌ها و احزاب سیاسى ممنوع شد، آیا ممکن است این تناقض‌هاى ظاهرى را براى ما روشن بفرمایید؟

جواب: این هم از همان ریشه همان امورى است که امثال کارتر پیش آوردند. باید دید که این تشنجاتى که در ایران واقع مى‌شود، این را چه کسى دارد ایجاد مى‌کند، قضیه کردستان را چه کسى دارد ایجاد مى‌کند و ایجاد کرده است؟ و چه کسى کوشش مى‌کند که قضیه کردستان را خاتمه بدهد و برادران کرد را از آن ظلم‌هائى که بر ایشان شده است نجات بدهد؟ ما کوشش داریم که تمام قشرهاى ملتمان در رفاه باشند و همانطورى که اسلام طرح کرده است هیچ یک از افراد ملتمان مظلوم واقع نشوند و هیچ یک از افرادمان ظلم نکنند این یک مطلبى است اسلامى و ما در صدد همین معنا هستیم و ما از اول که انقلابمان واقع شد تمام آزادى‌ها در ایران بود و مجالى به تمام دستجات ما دادیم و هیچ ابداً جلوگیرى از هیچى نشد، لکن توطئه‌ها شروع شد. وقتى که دیدند آزادند توطئه‌ها شروع شد، توطئه قلمى که مى‌خواستند مسیر ملت ما را منحرف کنند و اینها همان اشخاصى بودند که جیره‌خوار شاه سابق یا جیره‌خوار امریکا و امثال امریکا بودند و مى‌خواستند که نهضت ما را به تباهى بکشند و ما بعد از پنج ماه که به همه فرصت دادیم، توطئه‌گرها را پیدا کردیم، قلم‌هائى که توطئه‌گر بودند و مى‌خواستند باز سلطه اجانب را بر مملکت ما مسلط کنند، آنها را گفتیم که نباید این کار را بکنند و باید محکمه ببیند که آیا اینها چکاره هستند و دیدیم که بعد از اینکه بررسى شد، اینها از اسرائیل خیلى‌شان ارتزاق مى‌کردند و بلندگوى اسرائیل بودند، بلندگوى امریکا بودند منتها با صورت‌هاى دیگر و یک ملتى حق دارد که کسى که بخواهد ملتش را به تباهى بکشد و توطئه کند و باز همان مسائل سابق را براى او پیش بیاورد، از آن جلوگیرى بکند و الا ملت ما طرفدار آزادى است، طرفدار همه جور آزادى است ولیکن طرفدار توطئه نیست، طرفدار تباهى نیست.

زن‌هایى که تظاهر کرده‌اند همان زن‌هایى بودند که از تتمه آن مسائل بودند، آنهائى بودند که شاه آنها را به عنوان آزاد زنان به میدان آورده بود و آنها را به تباهى کشیده بود، آنها هم چون از این وضعى که آن تباهى آورد، آن آزادى‌هایى که آنها مى‌خواستند، مى‌خواستند که جوان‌ها آزاد باشند که هر کارى مى‌خواهند بکنند و مى‌خواستند با تباهى‌ها هم آغوش باشند،