من این چیزهائى که شما خواندید، نه اینکه دفعه اول بوده که مى‌شنوم، ما از اول که این انقلاب بحمدالله به آن پیروزى نسبى رسید و سى و پنج میلیون جمعیت از حبس‌ها بیرون آمدند و بیرون ریختند، و بعد از آنى که از آن جهت هجمه‌اى بیرون آمدند، به فکر خودشان افتادند و توجه‌شان از نهضت کم شد و به فکر گرفتارى‌ها افتادند، تقریبا هر روز چندین مرتبه یا در کاغذها مى‌خوانید یا در صحبت‌ها مى‌شنوید. نه این است که ما غافل باشیم از این مسائل، این مسائل معلوم است و شما مى‌دانید که اقلا حالا ما وقتى صرفنظر از دو هزار و پانصد سال بکنیم، در این پنجاه و چند سال برنامه این بوده است که وضعیت ایران - آشوب - به آشوب بکشند، به تباهى بکشند، یعنى همه چیز ما را از بین ببرند. کشاورزى را که خود شما مطلع بر آن هستید مى‌بینید که چه به روزش آوردند به اسم اصلاحات و همه چیز را، همه جا را عقب مانده نگه داشتند که الان که از هر جا که مى‌آیند مى‌گویند، هر گروهى که مى‌آیند مى‌گویند که اینجائى که ما هستیم از همه جا بدتر است. از کردستان همین حرف را مى‌زنند، از بختیارى همین حرف را مى‌زنند، از بلوچستان همین را مى‌گویند، از خوزستان همین را مى‌گویند و این براى این است که در همه جا این حرف‌ها هست. این عقب‌افتادگى‌ها و نگه داشتن مردم را در فقر و فاقه و بردن ذخایر ملت و دادن به دشمن‌هاى اسلام به طور رایگان، تقریبا این مساله، مسائل را پیش آورده است و مسائل هم بیشتر از اینهاست که شما مى‌گوئید. شما یک مقدارش را البته گفتید، لکن مى‌دانید که بیشتر از اینهاست، لکن به مملکتى که اولا جمعیت سى و پنج میلیونى یکدفعه از اختناق بیرون آمد و آزاد شده، این تقریبا بعد از آزادى، همه براى خودشان حق قائلند که در همه مسائل دخالت کنند و باید هم بکنند. خوب، مسائل، مسائل خودشان است، لکن باید فکر این هم بکنند که آیا این مسائل که ذکر مى‌شود، همه‌اش قابل حل است به این زودى‌ها؟ این خانه ندارى مردم، این فقر و فلاکت مردم، این زاغه‌نشینى مردم، این عقب‌ماندگى اقتصاد، این فاسد شدن رژیم، کار کردن و - عرض مى‌کنم - کشاورزى و امثال ذلک، اینها قابل این است که یک دولتى، یک جمعى مثلاً بتوانند این را به این زودى‌ها به حال اول، یعنى نه به حال اول، به حال صحیح برگردانند؟ این البته وقت لازم دارد. از آن طرف هم که شما مى‌بینید که مهلت نمى‌دهند به دولت، مهلت نمى‌دهند به ما که بتوانیم با یک فراغى