ما که دنبال او هستیم و مجالس عزا از آن وقت به امر حضرت صادق سلام الله علیه و به سفارش ائمه هدى علیهم‌السلام، ما بپا مى‌کنیم این مجالس عزا را، ما همان مساله را داریم مى‌گوییم، مقابل ظلم است، مقابل ظلم ستمکاران، ما زنده نگه داشتیم، خطباى ما زنده نگه داشتند قضیه کربلا را و زنده نگه داشتند قضیه مقابله یک دسته (یک دسته کوچک اما با ایمان بزرگ) در مقابل یک رژیم طاغوتى بزرگ. گریه کردن بر شهید، نگه داشتن، زنده نگه داشتن نهضت است. اینکه در روایت هست که کسى که گریه بکند یا بگریاند یا به صورت گریه‌دار خودش را بکند، این جزایش بهشت است، این براى این است که حتى آنى که با صورت گریه‌دار خودش را چیز مى‌کند، صورتش را یک حال حزن به خودش مى‌دهد و صورت گریه‌دار به خودش مى‌دهد، این نهضت را دارد حفظ مى‌کند، این نهضت امام حسین سلام الله علیه را حفظ مى‌کند. ملت ما را این مجالس حفظ کرده. بیخود نبود که رضاخان، مامورین ساواک رضاخان، تمام مجالس عزا را قدغن کردند، این همین طورى نبود. رضاخان همچو نبود که اصل مخالف با این مسائل بشود. رضاخان مامور بود، مامور بود به اینکه آنهائى که کارشناس بودند، آنهائى که ملتفت بودند مسائل را، دشمن‌هاى ما که مطالعه کرده بودند در حال ملت‌ها و مطالعه کرده بودند در حال ملت شیعه، مى‌دیدند آنها که تا این مجالس هست و تا این نوحه‌سرائى‌هاى بر مظلوم هست و تا آن افشاگرى ظالم هست، نمى‌توانند برسند به مقاصد خودشان. زمان رضاخان قدغن کردند به طورى که تمام مجالس در ایران قدغن شد، کارهاى خودشان را انجام دادند، دست اهل منبر را، دست علما را بستند و نگذاشتند که اینها تبلیغات خودشان را بکنند و آنها تبلیغات را از آن طرف شروع کردند و ما را به عقب راندند و تمام مخازن ما را به چپاول بردند. در زمان محمدرضا هم به همین معنا منتها با فرم دیگر، به فرم دیگر، نه با آنطور سر نیزه به یک جور دیگر این طایفه را مى‌خواستند کنار بگذارند، حالا هم همان‌ها، منتها جوان‌هاى ما را بازى مى‌دهند، همان مساله است، همان مساله زمان رضاخان است که مجالس را او قدغن کرد.

حالا یک دسته‌اى آمدند مى‌گویند که نه، دیگر روضه نخوانید. نمى‌فهمند اینها که روضه یعنى چه، اینها ماهیت این عزادارى را نمى‌دانند چیست. نمى‌دانند که این نهضت امام حسین آمده تا اینجا، تا این نهضت را درست کرده، این تابع، این یک شعاعى است از آن نهضت، نمى‌دانند که گریه کردن بر عزاى امام حسین، زنده نگه داشتن همین معنا که یک جمعیت کمى در مقابل یک امپراطورى بزرگ ایستاد. دستور است این، دستور عمل امام حسین سلام الله علیه، دستور است براى همه: کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا دستور است به اینکه هر روز و در هر جا باید همان نهضت را ادامه بدهید، همان برنامه را. امام حسین با عده کم همه چیزش را فداى اسلام کرد، مقابل یک امپراطورى بزرگ ایستاد و نه گفت هر روز باید در هر جا این نه محفوظ بماند و این مجالسى که هست، مجالسى است که دنبال همین است که این نه را محفوظ بدارد. بچه‌ها و جوان‌هاى ما خیال نکنند که مساله، مساله ملت گریه است، این را دیگران القاء کردند به شماها که بگوئید ملت گریه. آنها از همین گریه‌ها مى‌ترسند براى اینکه گریه‌اى است که گریه بر مظلوم است،