بن جندب و آیه : « و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضاش الله » .
ج - کشتن بیگناهان بدون تقصیر که در اسلام سابقه نداشت و از بین بردن‌ احترام نفوس و بریدن دست و پا و به نیزه کردن سرمثل سر عمرو بن حمق‌ خزاعی .
د - مسموم کردن و عمل ناجوانمردانه مسموم کردن را معمول کردن که عملی‌ است که با مروت و انسانیت هم سازگار نیست و بعد خلفاء دیگر هم از او پیروی کردند . معاویه امام حسن ( ع ) و مالک اشتر و سعد وقاص و عبدالرحمن بن خالد بن ولید را که بهترین نصیر او بود مسموم کرد .
ه - اینکه خلافت را در خاندان خود موروتی کرد [١] و یزیدی را که‌ هیچگونه لیاقت نداشت ولی عهد کرد .
و - دامن زدن به آتش امتیاز نژادی و فضیلت عرب بر عجم و قریش بر غیر قریش .
از این کارها لعن و سب علی و حتی جعل حدیث و ولایت عهد یزید سوء تدبیر معاویه شمرده می‌شود .
یزید مردی جاهل و سبکسر بود . خلیفه زادگانی که

[١] و به این ترتیب آرزوی دیرین حزب اموی که ابوسفیان در خانه عثمان‌ گفت : یا بنی امیه تلقفوها تلقف الکرش ، اما والدی یحلف به ابوسفیان‌ ما زلت ارجوها لکم و لتصیرن الی صبیانکم وراثة محقق شد و خود معاویه هم‌ باور نمی کرد محقق شود و البته امام حسین بیش از هر کس از این منویات‌ آگاه بود و می‌دید که دارند مثل گوی با آن بازی می‌کنند و به کودکان خود به‌ وراثت می‌دهند . قیام حسین ( ع ) در برابر عمل شدن افکار حزب اموی بود .