نیست که امام نمی خواسته و مایل نبوده حکومت اسلامی تشکیل دهد و یا در این راه فعالیت نمی کرده است . سخن در این است که اولا امید و احتمال ، به قدری نبوده که برای کسی که [ از نظر مؤلف ] حفظ جانش را از هر چیز دیگر برای خودش و یا برای اسلام لازمتر می‌داند کافی باشد که جانش را در خطر قرار دهد . ثانیا فرضا این امکان و احتمال صد در صد منتفی بود آیا امام قیام و اقدام نمی کرد ؟ ! صفحه ٥٩ : سراسر این نامه امام [١] ، نشاط و خرسندی است ، خرسندی از اینکه‌ رؤسای کوفه اتفاق کرده‌اند که حکومت مستقلی به زعامت آنحضرت تشکیل‌ بدهند و خلافت اسلامی را به اهل بیت پیغمبر ( ص ) برگردانند .
این هم امر بدیهی است . کسی مدعی نیست که چنین احتمالی در کار نبوده‌ و یا امام از تحقق این آرزو خرسند نمی‌شده است .
صفحه ٦٠ : بدیهی است نوشتن اینطور نامه وقتی عاقلانه است که امکان پیروزی در بین‌ باشد .
مسلما امکان ولو به صورت احتمال ضعیف در کار بوده است .
صفحات ٦١ و ٦٢ : از این سخنان امام معلوم می‌شود آنحضرت بدینمنظور بسوی کوفه

[١] [ نامه امام به مردم کوفه ] .