نیرومندی وضع موجود را تغییر دهد و اسلام و مسلمانان را از چنگال استبداد سیاه برهاند . اینکه امام مطمئن شد به مردم کوفه ، نظر صحیحی نیست . صفحات ٤٤ و ٤٥ : و روی جریان طبیعی ، ظن قوی میرفت که اگر امام حسین ( ع ) در مرکز عراق مستقر شود علاوه بر نیروهای داو طلب کوفه ، مردم عدالتخواه حجاز و یمن و خراسان و آذربایجان و سایر استانهائی که از حکومت بنی امیه رنجیده‌ و طعم حکومت امیر المؤمنین ( ع ) را چشیده بودند بی درنگ به طرفداری‌ امام برخیزند و برای تقویت حکومت حسینی از هیچگونه کمکی دریغ ننمایند . پس چرا غالبا امام را منع می‌کردند و هیچ سیاستمداری حرکت امام را تصویب نمی کرد ؟ معلوم می‌شود با این منطقی که مؤلف پیش گرفته ، حرکت‌ امام قابل توجیه نبوده و منطق دیگری در کار بوده است . آن منطق ، دستور خصوصی نیست بلکه منطق شهدا و فداکاران است . صفحات : ٥١ و ٥٢ : از آنچه گذشت معلوم شد آنوقت که حسین بن علی ( ع ) تصمیم گرفت بکوفه‌ برود و تشکیل حکومت بدهد قدرت آنحضرت از نظر نیروهای نظامی موجود و آماده‌ای که در کوفه و بصره در اختیار داشت ( که بیش از صد هزار بود ) از قدرت یزید کمتر نبود . و از نظر نیروهائی که در شرف تکوین بود