" مقتل " خوارزمی با اختلافی در الفاظ آمده است ولی نوشته است که این‌ خطبه را امام در روز عاشورا انشاء فرمود . و جمله « فمن کان باذلا فینا مهجته » اصلا در آنجا نیست . به علاوه آنچه خوارزمی آورده این است : " « ایها الناس خط الموت علی بنی‌آدم کمخط القلادش علی جید الفتاش . و ما اولهنی الی اسلافی اشتیاق یعقوب الی یوسف ، و ان لی مصرعا انا لاقیه .
کأنی انظر الی اوصالی تقطعها وحوش الفلوات عبرا و عفرا قد ملات منی‌ اکراشها ، رضا الله رضانا اهل البیت ، نصبر علی بلائه لیوفینا اجور الصابرین ، لن تشذ عن رسول الله لحمته و عترته و لن تفارقه اعضاؤه و هی‌ مجموعة له فی حظیرش القدس تقربها عینه و تنجز فیهم عدته » " [١] .
٢٣ - " اثبات الوصیة " مسعودی ص ١٣٩ روایت معروف " ام‌سلمه " و " قارورش " و ارائه دادن اباعبدالله صحنه کربلا را به ام‌سلمه نقل می‌کند . آقای صالحی این جریان را با جریان عادی زندگی امام منافی می‌داند و این‌ روایت را رد می‌کند .
٢٤ - آقای صالحی در صفحه ١٩٦ مکرر کتاب خود پس

[١] [ ای مردم ! مرگ چونان گردنبندی به گردن دوشیزگان بر آدمیزاد مقرر شده است . وه ! چه اشتیاقی به دیدار پدرانم دارم بمانند اشتیاق یعقوب‌ به دیدار یوسف ، و مرا قتلگاهی است که باید دیدارش کنم . گویا به‌ بندهای غبار آلود بدنم می‌نگرم که درندگان بیابان قطعه قطعه می‌کنند ، و شکمهای خود را از آن پر می‌سازند . خواست ما خاندان خواست خداست ، بر بلای او صبر می‌کنیم تا پاداش صابران را کاملا به ما دهد . هرگز خویشان و عترت پیامبر از او فاصله نگیرند ، و اعضای او از وی جدا نشوند ، و همه‌ آنها در بهشت گرد أو جمعند ، که چشم حضرتش به آنان روشن است و عده‌اش‌ درباره آنان عملی خواهد شد . ]