« جئتکم باهدی مما وجدتم علیه آباءکم ، قالوا انا بما ارسلتم به کافرون [١] . در این آیه اخیر اشاره شده است به ابتلاء خاتم الانبیاء و اینکه این‌ ابتلاء عمومیت داشته و اینکه درد آنها ترف و اسراف و تنعم از وضع‌ ظالمانه موجود بوده و اینکه این منطق را که پدران ما چنین بوده‌اند آنها برای خود و برای حمایت از ترف خود تراشیده‌اند که غیر مترفین و بیچاره‌های ضعیف را که دعوت جدید برای نجات آنها آمده در ناحیه فکر گمراه کنند که سنن ماضی لازم الاحترام است و اگر نه خود آنها به آن سنن‌ کوچکترین علاقه‌ای نداشتند .
قریش یعنی اکابر قریش به پیغمبر ایراد می‌گرفتند که چرا غذا می‌خورد و راه می‌رود و چرا گنجی از طلا و باغی پر از میوه ندارد . آیا واقعا امثال‌ ابوسفیان و ابوجهل گرفتار شبهه و شک بودند و برای اظهار شک خود این‌ سخنان را می‌گفتند و یا برای القاء شک در دیگران می‌گفتند ؟ آنها که‌ ابراهیم را پیغمبر می‌دانستند و آیا معتقد بودند که ابراهیم طعام نمی‌خورد و در میان مردم راه نمی رفت و گنجی از طلا و باغی پرمیوه داشت ؟ ! همه‌ اینها بهانه و برای فریب مستضعفین بود .
به هر حال قرآن هدف پیغمبران را قیام به قسط معرفی می‌کند : « لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب »

[١] [ ترجمه : و همینگونه هیچ بیم دهنده‌ای را پیش از تو در قریه‌ای‌ نفرستادیم جز اینکه افراد خوشگذران آنجا گفتند : ما پدران خود را بر راهی‌ یافته‌ایم و خود نیز از آثارشان پیروی می‌کنیم ، و آن پیامبر گفت : هر چند من چیزی آورده باشم که از آنچه شما پدران خود را بر آن یافته‌اید بهتر باشد ؟ گفتند : ما به آنچه شما بدان فرستاده شده‌اید کافریم ] .