حماسه حسینی 3 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩
علیه علی بن ابی طالب ( ع ) و حسین بن علی ( ع ) با آنکه آن مردم از دین برنگشته بودند ، یکی از حوادث معماوش صدر اسلام است . در اینجا دو مطلب را باید مورد بحث قرار دهیم تا بتوانیم به ماهیت و هدف و علت حادثه قیام حسینی پیببریم . یکی علت مبارزه شدید امویان که در رأس آنها ابوسفیان بود با اسلام و قرآن ، و دیگر ، علت موفقیت آنها برای دردست گرفتن حکومت اسلامی . اما [ مطلب ] اول ، دو علت داشت یکی رقابت نژادی که در سه نسل متوالی متراکم شده بود . دوم تباین قوانین اسلامی با نظام زندگی اجتماعی رؤسای قریش مخصوصا امویها که اسلام برهم زننده آن زندگانی بود و قرآن این را اصلی کلی میداند . در سوره سبا میفرماید : « و ما ارسلنا فی قریة من نذیر الا قال مترفوها . . . »در سورههای زخرف ، واقعه ، مؤمنون و هود نیز همین مطلب هست . گذشته از همه اینها مزاج و طینت آنها طینتی منفعت پرست و مادی بود ، و در اینگونه مزاجهای روحی ، تعلیمات الهی و ربانی اثر ندارد و این ربطی به باهوشی و بیهوشی آنها ندارد . کسی به تعلیمات الهی اذعان پیدا میکند که در وجود خودش پرتوی از شرافت و علو نفس و بزرگواری موجود باشد ، نوری و حیاتی و هدایتی در خمیره خودش موجود باشد . « لتنذر من کان حیا ٠ انما تنذر من اتبع الذکر ٠ و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمة للمؤمنین ٠ لیمیز الله الخبیث من الطیب » . این مطلب خود یک اصل بزرگی است . داستان ابوسفیان و عباس و گفتن لقد صار ملک ابن اخیک عظیما ، ایضا قصه : بالله غلبتک یا اباسفیان ! ، ایضا قصه : تلقفوها تلقف الکرش ، همگی دلیل