امام سه پیشنهاد کرد : الف - بازگشت به حجاز ، ( با آنکه حجاز مأمن نبود ( « لو ترک القطا لنام » ) [١] .
ب - کوچ کردن به یکی از سرحدات .
ج - ملاقات با یزید .
١٥ - آقای صالحی با اتکاء به آنچه از سید مرتضی در " تنزیه الانبیاء " و شیخ طوسی در " تلخیص الشافی " نقل می‌کند مدعی است که : الف - امام پس از اطلاع از جریان کوفه و شکست نیروهای عراق و عدم‌ امکان مراجعت به حجاز مایل بود با یزید ملاقات کند .
ب - امید اینکه ملاقات با یزید کار را به مسالمت حل کند وجود داشت .
ولی آقای صالحی توضیح نمی دهد که با بیعت یا بدون بیعت . شق اول را امام قبول نمی‌کرد و شق دوم را یزید .
ج - یزید نسبت به امام از ابن زیاد ملایمتر بود ، و در حقیقت مایل به‌ کشتن امام نبود و امر به قتل امام نکرده بود .
د - امام یقین داشت که اگر تسلیم ابن زیاد بشود ذلیلانه کشته می‌شود .
نتیجه همه اینها این است که امام هیچگونه راه فراری نداشت ، قبل از شنیدن جریان کوفه امید پیروزی داشت ، این امید زیاد هم بود ، بعد از این‌ جریان حاضر شد به حجاز برود ،

[١] [ اگر قطا ( نام پرنده‌ای است ) را به حال خود نهند می‌خوابد ] .