ما چرا امروز فدائی حسین هستیم ؟ چون آنچه را پیغمبر فرمود که « حسین‌ منی و انا من حسین » همه ما در خودمان احساس می‌کنیم یعنی حسین را از خود و خود را از حسین جدا نمی‌بینیم . ما حسین را به صورت یک فرد که منظورش‌ انجام تقاضاهای شخصی خود است نمی‌بینیم . ما او را یک روح کلی می‌بینیم‌ که قبل از وقت در فکر ما بوده ، پس او از ما است و ما از او هستیم ، او از بشریت است و بشریت از اوست ، او با روح ما و سرنوشت ما آمیخته‌ است . ما از او و او از ما است .
توسعه شخصیت انسانی همان بود که علی ( ع ) داشت و می‌فرمود :

و حسبک داء ان تبیت ببطنه

و حولک اکباد تحت الی القد [١]

یا می‌گفت : « و هذا اخو غامد و قد ورد خیله الانبار . . . و لو ان امرء مسلمامات علی هذا اسفا » . . .
توسعه شخصیت اینست که واقعا انسان بگوید :

من از بینوایی نیم روی زرد

غم بینوایان رخم زرد کرد

توسعه شخصیت اینست که حسین ( ع ) فرمود : « انی لم »

[١] [ ترجمه : و همین درد برای تو بس که سیر بخوابی در حالی که در اطراف تو جگرهائی تشنه مشکی آب باشند ] .