اطراف اصلحیت فرد دیگر باشد ولی غیر صالح کارها را بر مدار و محور اسلامی می‌چرخاند . علی (ع) فرمود : « و الله لاسلمن ما سلمت امور المسلمین‌ و لم یکن فیها جور الا علی خاصة » . د - بیعت ، عقد بود مانند عقد بیع و اجاره و نکاح ، و تعهدآور بود ، قابل نقض نبود . علی ( ع ) فرمود : عهد با کافر را نیز نباید نقض کرد و الا امان باقی نمی‌ماند . ه - مسئله اعتراض به کار خلیفه وقت ولو منتهی به عزل او بشود در صورتی که انحراف پیدا می‌کند ، خود یک مسئله‌ای است در اسلام به نام امر به معروف و نهی از منکر . امام حسین مکرر به این اصل استناد کرد . شرط این اصل نیست که خون ریخته نشود ، شرطش اینست که نتیجه نهائی آن به‌ نفع اسلام باشد ، نظیر خود جهاد با کفار . و - موضوع دعوت امام از طرف مردم کوفه و اتمام حجت ، خود یک مطلبی‌ است . امام هم خیلی عاقلانه و مدبرانه عمل کرد : اول به نامه‌های آنها جواب داد ، چندین بار پیک رد و بدل شد ، ابتدا نماینده‌ای از طرف خودش‌ فرستاد ، مسلم هم سیاست علوی را به کاربرد ، یعنی بدون هیچ نوع نیرنگ و اغفالی در کمال صراحت با مردم عمل کرد ، نه پولی از مردم گرفت و نه‌ پولی در میان رؤسا تقسیم کرد ، همان سیاستی که حاضر نیست هدف را فدای‌ وسیله کند . امام که امتناع از بیعتش قطعی و همچنین تصمیم به اعتراضش‌ قطعی بود ، به آنها جواب مساعد داد . علت اینکه از مکه در آنوقت حرکت‌ کرد یکی این بود که فرصت خوبی بود ، دیگر اینکه خطر بزرگی پیش آمده بود . فرصت این بود که در روز