نگاهی به زبان حال‌های امروز کافی است که بفهمیم چقدر شخصیتها تحریف‌ شده‌اند . بعضی زبان حال‌ها است که واقعا آینه شخصیت امام است ، مثل‌ اشعار " اقبال لاهوری " و بعضی اشعار بر " حجة الاسلام تبریزی " ولی‌ بعضی زبان حال‌ها است که تحریف شخصیت است ، مثل : افسوس که مادری‌ ندارم . . . ای خاک کربلا تو به من مادری نما . . . اینها نه تنها زبان حال امام حسین با آن شخصیت عظیم و بی‌نظیر نیست ، اساسا زبان حال یک مرد پنجاه و هفت ساله نیست که در این سن دنبال‌ آغوش مادر بگردد . این سن ، سنی است که بر عکس ، مادر به فرزند پناه‌ می‌برد . امام حسین از مادر یاد کرده است اما به صورت حماسه و افتخار : « انا ابن علی الطهر من آل هاشم . . . و فاطم امی . . . یأبی الله ذلک‌ لنا و رسوله و حجور طابت و طهرت و نفوس ابیه و انوف حمیه » - و امثال‌ اینها .

اما تقصیر عوام و وظیفه آنها

اولا یک اصل کلی که حاجی نوری در " لؤلؤ و مرجان " ذکر کرده‌اند ذکر کنم و آن اینکه : چیزی که گفتنش حرام است ، ( عموما یا غالبا ) استماع‌ و شنیدنش نیز حرام است ، مثل غیبت ، تهمت ، سب و دشنام به مؤمن یا اولیاء حق ، آوازخوانی به باطل و استهزاء . پس اگر دروغ گفتن در روضه و ذکر مصیبت حرام است ، شنیدن و استماع آن هم حرام است . ثانیا خداوند در قرآن می‌فرماید : « و اجتنبوا قول الزور »( سوره حج ، آیه ٣٠ ) « و الذین لا یشهدون الزور »( فرقان ٧٢ )