مرشح برای خلافت بودند می‌بایستی مدتی تعلیم و تربیت شوند که لااقل برای‌ زعامت آماده شوند ( همانطوری که عباسیین می‌کردند ) . یزید در بادیه نشو و نما یافته و بی خبر از دنیا و آخرت هیچگونه لیاقتی نداشت . اگر در زمان عثمان اموال و مناصب غصب شد و اگر در زمان معاویه لعن و سب علی ( ع ) و جعل حدیث و دروغ بستن به پیغمبر و کشتن بیگناهان و مسموم کردن و خلافت را موروثی کردن و امتیاز نژادی به وجود آوردن معمول‌ شد ، عهد یزید عهد رسوائی اسلام و مسلمین بود . نمایندگان کشورهای دیگر می‌آمدند و از همه جا بی خبر بجای پیغمبر مردی را می‌دیدند که در دستش‌ شراب و در کنارش بوزینه‌ای با جامه‌های دیبا نشسته . دیگر چه آبروئی برای‌ اسلام باقی می‌ماند ؟ ! یزید ، مست غرور ، مست جوانی ، مست حکومت ، مست شراب بود . در این صورت معنای کلام سید الشهدا واضح می‌شود که : ²و علی الاسلام السلام اذ قد بلیت الامة براع مثل یزید». یزید متظاهر به فسق‌ و متظاهر به کفر ورده گفتن بود ( و به عبارت دیگر یزید پرده‌ها را همه‌ دریده بود و قطعا در همچو موردی باید قیام کرد ) دیگر چه آبروئی برای‌ اسلام و مسلمین باقی می‌ماند ؟ ! بنابر این ، سؤال اینکه چرا امام حسین قیام کرد درست مثل اینست که‌ بگوئیم چرا پیغمبر اکرم در مکه قیام کرد و با قریش سازش نکرد ؟ و یا چرا علی مرتضی اینقدر رنج حمایت پیغمبر را در بدر و حنین واحد و احزاب‌ و لیلة المبیت متحمل شد ؟ و یا چرا ابراهیم یک تنه در مقابل قدرت عظیم‌ نمرود قیام کرد ؟ چرا موسی