می نویسد به نام " روضة الشهداء " . ] این مرد واعظ است و چون اهل‌ سبزوار و بیهق بوده و آنجا مرکز تشیع بوده ذکر مصیبت هم می‌کرده است . این مرد تا توانسته ساخته و پرداخته و حتی اسمهایی در این کتاب هست از اصحاب و از مخالفین که معلوم است مجعول است و ظاهرا از خود ساخته . بعد این کتاب چون فارسی بوده به دست مرثیه خوان‌ها می‌افتد و سند و مدرک‌ آنها می‌شود که این کتاب را از رومی خ وانده‌اند و به همین مناسبت آنها را روضه‌خوان گفته‌اند ، و این کتاب بعد بجای همه کتابهای درست ، منبع و مأخذ روضه‌های دروغ شده است . این کتاب در اواخر قرن نهم یا اوایل قرن‌ دهم نوشته شده است زیرا ملا حسین کاشفی در ٩١٠ وفات کرده است . بعد در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم کتاب دیگری که صد چوب به سر آن‌ کتاب زده به نام " اسرار الشهادش " نوشته و چاپ می‌شود و کار را می‌رساند به آنجا که رسانده‌اند . البته کتابهایی از قبیل " محرق القلوب‌ " نیز بی تأثیر نبوده‌اند . تحریفهای لفظی از قبیل : داستان لیلی و علی اکبر ، داستان عروسی قاسم ، داستان آب آوردن حضرت ابی الفضل در کودکی برای امام حسین ، آمدن زینب‌ در حین احتضار به بالین ابا عبدالله ( ع ) ، عبور اسرا در اربعین از کربلا ، عدد مقتولین ، هاشم بن عتبه با نیزه هجده ذرعی ، روز عاشورا ٧٢ ساعت‌ بود ، امام حسین بازی شاهان از مکه خارج شد ، بی خبر بودن امام سجاد ( ع‌ ) از وقایع ، افسانه اسب آوردن زینب برای ابا عبدالله و بوسیدن گلوگاه‌ آن حضرت ، بیهوش شدن امام سجاد ( ع ) و امام صادق ( ع ) .