امام هم فرمود : « لا یخفی علی الامر » . در جواب " فرزدق " فرمود که‌ اگر کارها بر وفق آنچه می‌خواهیم انجام گیرد خدا را شکر می‌کنیم « و ان حال‌ القضاء دون الرجاء فلن یتعد ( یعتد ) من کان الحق نیته و التقوی سریرته » [١] . به علاوه از امام جمله‌هائی شنیده شده است در بین راه که نشان‌ می‌دهد امام این سفر خود را سفر سلامت نمی‌دانسته است . اگر خطبه « خط الموت علی ولد آدم » . . . و جمله : « و ان من هوان الدنیا ان رأس یحیی‌ بن زکریا اهدی الی بغی من بغایا بنی‌اسرائیل ، » [٢] و همچنین خواب‌ معروف « ان الله شاء ان یراک قتیلا » ، یا : « ان لک درجة عندالله لن‌ تنالها الا بالشهادش » اصل قابل اعتمادی داشته باشد که دیگر مطلب خیلی‌ واضح است .
د - آیا امام از اول به قصد کربلا حرکت کرد یا نه ؟ و اگر فرضا به قصد کربلا حرکت نکرد ، آیا به قصد کشته شدن و با علم به کشته شدن حرکت کرد یا نه ؟ از نظر تاریخی نمی‌توان اثبات کرد که امام به قصد کربلا و یا با علم به‌ کشته شدن حرکت کرد ، بلکه از نظر تاریخ که ظواهر قضایا را نقل می‌کند ، امام به طرف کوفه و قصد کوفه حرکت کرد و در اثر برخورد با " حر " و اجازه ندادن " حر " که امام از حوزه عراق خارج شود و حاضر نشدن امام که‌ تحت الحفظ " حر " به کوفه برود ، راهی را به طرف غرب و چپ جاده‌ پیش

[١] [ و اگر قضای الهی مانع رسیدن ما به آرزویمان شود ، البته آنکس که‌ نیتش حق بوده و باطنش به تقوا آراسته باشد متجاوز به حساب نیاید ] . [٢] [ مرگ بر فرزند آدم جای دارد . . . و از پستی دنیاست که سر مبارک یحیی بن زکریا به نزد یکی از بدکاران بنی اسرائیل هدیه گردید ] .