فرضا بگوئیم خود را در خطر می‌دید ، اصحاب و خاندان خود را که قطعا در خطر نمی دید ، چرا حاضر شد آنها کشته شوند ؟ به علاوه چرا حتی پس از برخورد با حر بن یزید ، عبیدالله بن حر جعفی و ضحاک بن عبدالله مشرقی ( رجوع شود به تاریخ که این کار پس از برخورد با حر بوده است یا نه ) [ آنها را ] و مخصوصا بنی اسد را در شب عاشورا به همراهی و نصرت می‌خواند ؟ ج - آیا امام واقعا به مردم کوفه اعتماد و حسن ظن پیدا کرده بود و به‌ اصطلاح روی مردم کوفه حساب می‌کرد ، یا نه ؟ بعضی ها مثل " ابن خلدون " و " قاضی ابن العربی " و بعضی دیگر و از آن جمله آقای صالحی ، عامل‌ اصلی را در نهضت امام ، وضع کوفه و دعوت کوفیان دانسته‌اند و قهرا فرض‌ کرده‌اند که امام اعتماد پیدا کرده بود به وضع خود در میان کوفیان ، آنگاه‌ این جهت را بر امام عیب گرفته‌اند که حسن ظن امام به مردم کوفه به موقع‌ نبوده است ، و یا مثل آقای صالحی گفته‌اند که اعتماد امام به مردم کوفه و حساب کردن روی آنها بجا بوده و لکن تغییر اوضاع ، غیر قابل پیش بینی‌ بوده و از مجاری عادی ممکن نبود کسی چنین پیش بینی کند ، نظیر تغییر اوضاع در " احد " که قابل پیش بینی نبود و از خطای تیراندازان جبل‌ الرماش پیدا شد . بدیهی است که اگر عامل اصلی نهضت امام ، دعوت کوفیان می‌بود ، امام‌ می‌بایست احتیاط بیشتری می‌کرد و نصیحت ابن عباس را به کار می‌بست و اعتماد نمی کرد . اما حقیقت اینست که امام هیچگونه اعتمادی به کوفیان‌ نکرده است . مکرر افرادی گفتند که قلوبهم معک و سیوفهم علیک . خود