صلح این بود که : پس از سه سال که یزید مرد . پسرش معاویه بن یزید از خلافت کناره گیری کرد و وضع بنی امیه بقدری پریشان شد که مروان حکم تصمیم‌ گرفت با عبدالله زبیر بیعت کند . همه اینها از آثار شهادت بود نه قطع نظر از شهادت . صفحات ٢١١ و ٢١٢ : در صورتیکه باید گفت : اگر امام حسن مجتبی ( ع ) ده سال با معاویه در حال صلح بود امام حسین ( ع ) بیست سال صلح را پذیرفت زیرا ده سال در کنار برادر بزرگوارش بصلح گذشت و ده سال هم پس از وفات حضرت مجتبی ( ع ) تا معاویه زنده بود در حال صلح بسر برد . نه امام حسن در حال صلح بود ، زیرا مولود صلح قبلا پایمال شده بود ، و نه امام حسین ، عدم قیام غیر از صلح است . صفحه ٢١٢ : اشتباه این فرقه در اینست که ماهیت قیام امام حسین ( ع ) را تشخیص‌ نداده‌اند از اینرو دچار انحراف شده‌اند . در حالیکه اینان اگر حوادث‌ تاریخی را با دقت بیشتری بررسی کرده بودند می‌فهمیدند که امام حسین ( ع ) پس از شکست نیروهای ملی و عراق برای استقرار صلح کوشش فراوان کرد و هیچگاه مایل نبود با نداشتن نیروی کافی با یزید بجنگد . پس روش سیاسی‌ امام حسین ( ع ) با روش سیاسی امام حسن ( ع ) در مقابل حکومت بنی امیه‌ یکسان بوده و هیچگونه فرقی ندارد . آری فرقی که هست بین