به نظر نمی‌رسد که از جهت شرایط ، بشود اینها را از هم قیاس گرفت . صفحات ٥٦ و ٥٧ : از این دعوت صریحی که امام از مردم بصره می‌کند تا برای برگرداندن‌ خلافت اسلامی به اهل بیت پیغمبر با آنحضرت همکاری کنند و سنت رسول خدا را زنده گردانند بخوبی روشن می‌شود امید و امکان این معنی بوده است که‌ امام در این مبارزه پیروز گردد و با تشکیل حکومت نیرومندی اسلام پایمال‌ شده را نجات دهند و سنت فراموش شده پیغمبر را زنده گرداند . البته کسی مدعی نیست که امید و امکان ، صد در صد منتفی بوده است ، ولی این برای مؤلف کافی نیست . مؤلف مدعی است که شرایط به طوری مساعد بوده که لااقل صدی پنجاه امکان موفقیت بوده است ، و این ، با این دلیل‌ اثبات نمی شود . صفحه ٥٨ : از این سخن امام که میفرماید : " « فان نزل القضاء بما نحب فنحمد الله علی نعمائه » . اگر قضای خدا به دلخواه ما نازل شد خدا را بر این‌ نعمت شکر می‌کنیم " بخوبی روشن می‌شود که آنچه در درجه اول مطلوب‌ آنحضرت بوده تشکیل حکومت و نجات دادن اسلام بوده و این امید وجود داشته‌ است که امام با پشتیبانی ارتش کوفه در آن شهر مستقر شود و حکومت‌ مستقلی تشکیل بدهد و سنت پیغمبر را زنده کند . این مطلب جای شک و تردید نیست . هیچکس مدعی