٣١ - اقبال می‌گوید ( ص ٨٢ اقبال شناسی ) : " هر جامعه‌ای که بخواهد از آرامش و سعادت برخوردار شود باید " خودی " دسته جمعی و اجتماعیش را رشد دهد و آن را به مرحله کامل برساند و حصول این منظور در سایه حفظ و حراست ترادیسیونها امکان پذیر است . اگر بخواهیم به نقش مهمی که‌ ترادیسیونها یعنی سنن و نظامات و مراسم ، در حیات دسته جمعی ایفا کرده‌ توجه کنیم بایستی به تاریخ قوم یهود مراجعه کنیم . این فرقه کوچک در طول‌ اعصار و قرون گذشته در تمام کشورها تحت فشار زیست کرده و چه بسا ادواری‌ را پشت سر گذاشته که مشرف بر انهدام بوده است . با این حال قوم جهود از این طوفانها جان بدر برده و بقای خودش را حفظ کرده است . و این بدان‌ جهت است که جهودها در جریان اینهمه گرفتاری و مصیبت ، نسبت به‌ ترادیسیونهای خودشان وفادار مانده‌اند . هر فرقه و جمعیتی و در دوران‌ سعادت و کامروائی خودش یک مقدار ترادیسیونهای سالم ایجاد می‌کند و در روزهای تیره و تاری که دچار مصیبت و بدبختی می‌شود تنها راه علاجش این‌ است که به این ترادیسیونها چنگ بزند تا اینکه روز گشایش و فرج فرا رسد " . ٣٢ - شخصیت ، احساس منش است و اعلام وابستگی به شخصیت دینی یا ملی‌ یا مسلکی است . ایضا تعظیم شعارهای دینی و ملی شرط حفظ شخصیت است . شعار " باید جسما و روحا ، ظاهرا و باطنا فرنگی شد " فتوای فنا و اضمحلال و هضم شدن در هاضمه بیگانه است .