امام حسین بعد از پنجاه سال از وفات پیغمبر به دست مردمی مسلمان بلکه‌ شیعه معمای بسیار قابل توجهی است . بلکه از آن نظر جنبه جنائی قضیه‌ ارزش اینهمه بزرگداشت ندارد که داستان جنائی در هر شکل و قیافه زیاد است ، در قرون قدیم ، قرون وسطی ، قرون جدید ، قرون معاصر زیاد بوده و هست . در حدود بیست سال پیش یعنی در حدود سالهای ١٩٤٠ میلادی بود که‌ بمبی بر شهری فرود آمد و شصت هزار نفر صغیر و کبیر و بیگناه تلف شد . در شرق و غرب عالم داستان جنائی زیاد واقع شده و می‌شود ، و [ مثلا ] نادریک قهرمان جنائی است . همچنین ابو مسلم ، با بک خرم دین . جنگهای‌ صلیبی ، جنگهای اندلس مظهرهای بزرگی از جنایت بشرند . این داستان از نظر دوم یعنی از لحاظ ورق سفیدی که دارد اینهمه ارزش را پیدا کرده است . از این جهت است که کم نظیر بلکه بی نظیر است ، زیرا در دنیا افضل از امام حسین بوده است اما صحنه‌ای مثل صحنه امام حسین برای‌ آنها پیش نیامد . امام حسین رسما اصحاب و اهل بیت خود را بهترین‌ اصحاب و بهترین اهل بیت می‌شمارد . لهذا باید جنبه روشن و نورانی این داستان از آن جنبه که این داستان‌ مصداق « انی اعلم ما لا تعلمون »است نه از آن جنبه که مصداق « من یفسد فیها و یسفک الدماء »است ، از آن جنبه که حسین و زینب قهرمان‌ داستانند نه از آن جنبه که عمر سعد و شمر قهرمان داستانند ، [ بررسی شود . ] ( بنت الشاطی کتابی نوشته به نام بطله کربلا ) .