مسائل كلامى مربوط به قضا و قدر را ممنوع مى كند. مى توان تصور كرد كه متن ابن طاووس نيز مربوط به چنين مسايلى بوده است.
١٤. كتاب غياث سلطان الورى لسكان الثرى ذريعه ١٦ / ٧٣ ش ٣٦٦.
فتح الابواب ١٨٢، فلاح السائل ١٢٧ / ١١٩، ١٤٤ / ١٣٣، ١٥٦ / ١٤٤، الاجازات ١٨ / ٤٠، ٤٢، كشف المحجة ١٣٨، اللهوف ٢٠ - ٢١ / ٢٥، فرج المهموم ٤٢ - ٤٣.
ابن طاووس در اجازات مى گويد: اين تأليف مربوط به قضاى نماز ميت است و مىافزايد كتاب داراى موادى است كه فكر نمى كند در كتاب ديگرى وجود داشته باشد.
وى مى گويد: كه كتاب داراى اطلاعاتى درباره كلينى و كتاب كافى اوست. به موارد زير اشاره شده است:: فلاح ١٢٧ / ١١٩: درباره اهميت انجام نماز در وقت آن، فلاح ١٤٤ / ١٣٣: معناى باطنى اذان، فرج المهموم: درباره صحت احكامى كه بر اخبار آحاد مبتنى است، كشف: درباره انجام نماز براى ميت. مطلب نقل شده در لهوف، بيان طريق مؤلف به امالي ابن بابويه است. و نقلى كه در فلاح ١٥٦ / ١٤٤ آمده داراى نقلهايى از مطالبى است كه طوسى در فهرست درباره ابن بابويه آورده است.
ابن طاووس در " اجازات ١٨ / ٤٢ " اين كتاب را تنها اثر فقهى خود مى داند.
همانطور كه گذشت، وى بعدا حداقل يك اثر فقهى ديگر با عنوان " المضايقة " نوشت. به دليل مشابهتى كه ميان موضوع اين دو كتاب است، گاه با هم اشتباه مى شود. عبارتى از المضايقة (٣٦ - ٣٩ / ٣٤٨ - ٣٥٣) به نقل از " فوائد المدنية " استر آبادى در جنة الماوى نوري طبرسي آمده (در بحار ٥٣ / ٢٠٨ - ٢١٣) و در آنجا وانمود شده كه اين عبارت از غياث مى باشد. بر عكس افندي عبارتى از غياث را به عنوان قطعه‌اى از مضايقه آورده است (نك‍: -> كتاب المنسك). همينطور آقا بزرگ گاه بين دو كتاب خلط مى كند: (نك‍:
-> كتاب الامالى [الناطق بالحق]،> كتاب النقض على من اظهر الخلاف). تركيبى از دو عنوان نيز ثبت شده است. چند نسخه از غياث باقى مانده كه هيچكدام آنها در

(٦٥)