كتابخانه ابن طاووس (فارسي) - إتان گلبرگ - الصفحة ١٨٣

مضايقه را با غياس خلط كرده است) تكرار شده است; در هر دو منبع على بن الحسين را غير از يحيى بن الحسين تصور كرده اند (مق‍: رياض ٥ / ٣٣٢ - ٣٣٣ ور ك‍: ذريعه).
عمده ء موارد نقل شده مشتمل بر احاديث نبوى در باره فضايل دعا در مواقع مختلف است. در يك مورد (اقبال ٥٣ / ٥٨٢ - ٥٨٣) ابراهيم بن عبد الله بن الحسين مى گويد: او نمى داند آيا برادرش محمد (نفس زكيه) همان مهدى موعود است كه خداوند در باره‌اش با پيامبر [ص] سخن گفته يانه.
(بطور كلى مق‍:, Ryckman. J. tr emen ' imamat Zaidite au Y ' Les debuts de L, Van Arendonk. C ١٩٦٠, Leiden فهرست اعلام، ذيل نام ابراهيم بن عبد الله). مورد نقل شده، استناد ابن طاووس به اين نكته است كه اگر چه برخى از حسنى‌ها خود را مهدى مىخوانند مقصود آنها مهدى موعود نبوده است.
آقابزرگ دو احتمال در باره مؤلف الامالى داده; يكى يحيى بن الحسين بن هارون الحسنى كه در باره او عملا چيزى نمى دانيم جز آنكه او در سال ٣٠٥ روايت مى كرده ومحتملا زيدي بوده است (نك‍: ذريعه ٢ / ٣١٧ ش ١٢٥٤). اگر همو مؤلف بوده، نقلهاى ابن طاووس تنها نقلهاى باقى مانده از كتاب او و نشانه ء نگارش كتاب امالي توسط اوست. اما اين احتمال با ملاحظه ء اين حقيقت كه حديثى در رسالة المضايقة از منصور بن راميش (المضايقة: رامش) (يعنى أبو منصور نيشابورى كه در سال ٤٢٧ وفات يافت) نقل شده، رد مى شود (تاريخ بغداد ١٣ / ٨٦); در اين صورت احتمال دوم باقى مى ماند كه الناطق بالحق أبو طالب بن يحيى بن الحسين بن هارون البطحانى (م. ح. ٤٢٤) امام زيديان طبرستان بوده است (نك‍: index, Qasim, Madelung). كتاب الامالى وى (در بروكلمان نيامده مق‍: بروكلمان ١ / ٥٠٧ ذيل ١ / ٦٩٧) با تلخيص قاضى يمنى جعفر بن احمد بن عبد السلام بن ابى يحيى (م. ٥٧٣) با عنوان " كتاب تيسير المطالب في (يا: من) امالي الناطق بالحق ابى طالب (نسخه ليدن شماره ٦٣٥٣. Or, و نسخه Ambrosiana, شماره D ٤٦٥ = شماره كاتولوگ ٧٢١، Ambrosiana ١٥٧١ ج ٢ [نك‍: O Lofgren.
و Traini. R در كتاب فهرست نسخه‌هاى خطى عربي كتابخانه آمبروزيانا، Vicenza ١٩٧٥ - ١٩٨١] و تعدادى از نسخه ها در مسجد جامع كبير صنعا; مق‍: " فهرست