١١٧٠); الامان را بدرستى شناسانده (فلوگل ج ١ صص ٤٣٣ - ٤٣٤، ش ١٢٤٥ = استانبول ج ١ ص ١٦٦) و نيز مهج را و مورد " منهج الدعوات ومبهج [كذا في الاصل] العنايات " (فلوگل ج ٦ ص ٢١٩، ش ١٣٢٧ = استانبول ج ٢ صص ١٨٨١) را تأليفى مجزا تلقى كرده و متوجه نشده كه اين عنوان تصحيف " مهج الدعوات ومنهج العنايات " است كه از همين كتاب در آنجا ياد شده است (فلوگل ج ٦ ص ٢٧٣ ش ١٣٤٥٦ = چاپ استانبول ج ٢ ص ١٩١١).
به علاوه الامان ومهج، حاجى خليفه از عناوين الدروع (فلوگل ج ٣ ص ٢٢٤ ش ٥٠٥٢ = استانبول ج ١ ص ٧٥٢)، محاسبه (كه از آن با عنوان محاسبة النفس من اجزاء الحديث = الاحاديث ياد شده) (فلوگل ج ٥ ص ٤١١ ش ١١٤٨٨ = استانبول ج ٢ ص ١٦٠٨)، وزهرة الربيع (كه با عنوان " مجلد لبعض الشيعه " شناسانده شده است) (فلوگل ج ٣ ص ٥٥١ ش ٦٩١٦ = استانبول ج ٢ ص ٩٦٢) ياد كرده است. تنها در چاپ استانبول از محاسبه ودروع به عنوان تأليفات ابن طاووس ياد شده است و تنها آنجاست كه (در عنوانى كه مربوط به اين دو تأليف است) به ابن طاووس به عنوان مؤلف لهوف و جمال به ترتيب اشاره شده است. روشن نيست كه حاجى خليفه اين دو تأليف را ديده باشد. تنها چيزى كه مى توان گفت اين است كه او با الامان والدروع آشنا بوده بطورى كه آغاز نسخه ء هر دو در هر دو چاپ كتاب او نقل شده است.

(١١٩)