دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٠١ - گفتار سوم توثيق عام صحابيان

ليكن رضايت خداوند، شامل ساير صحابيان نيز مى‌شود؛ زيرا آنان نيز به خداوند ايمان آورده، با پيامبر صلى الله عليه و آله بيعت كردند و مقتضاى مشاركت در وصف، اشتراكِ در حكم (يعنى رضايت) است و آيه بعد، بهترين شاهد بر اين مطلب است و واضح است كه رضايت خداوند، تنها به اشخاص عادل تعلّق مى‌گيرد.

٤. وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ.[١]

پيش‌گامان نخستين از مهاجرين و انصار، و كسانى كه با نيكوكارى از آنان پيروى كرده‌اند، خداوند از ايشان خشنود شد و آنها [نيز] از او خشنود شدند.

در اين آيه نيز خداوند، رضايت خود را از مهاجران و انصار- كه دو گروه مهم از صحابيان بوده‌اند- و نيز كسانى كه از آنان پيروى كرده‌اند، ابراز داشته است و چنان كه گفته شد، رضايت خداوند، فقط به عادلان تعلّق مى‌گيرد.

٥. يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ.[٢]

اى پيامبر! خداوند و كسانى از مؤمنانى كه پيرو تواند، تو را بس است.

در اين آيه، متابعت كنندگان از پيامبر صلى الله عليه و آله، براى حمايت از ايشان كافى شمرده شده‌اند و متابعت كنندگان از پيامبر صلى الله عليه و آله در آيه ياد شده، جز صحابيان نبوده‌اند و معنا ندارد كه بگوييم مؤمنانى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله متابعت مى‌كرده‌اند و خداوند، آنها را براى حمايت از رسول خود كافى دانسته است و از طريق اعلام اين مطلب، به پيامبر صلى الله عليه و آله دل‌گرمى داده، عدّه‌اى غير عادل و فاسق بوده‌اند. بنا بر اين، آيه شريف دلالت التزامى بر عدالت صحابيان دارد.

٦. لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ هُمُ‌

[١]. توبه، آيه ١٠١.

[٢]. أنفال، آيه ٦٤.