دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ٢٤٠ - ٨ عجلى

شاگردى‌اش در نزد وى، بعدها از بخارى نيز كناره گرفته است.[١]

٧. دارَمى‌

ابو محمّد عبد اللَّه بن عبد الرحمان بن فضل بن بهرام بن عبد الصمد تميمى دارمى‌[٢] سمرقندى، به سال ١٨١ هجرى تولّد يافت و به سال ٢٥٥ هجرى در سمرقند (از شهرهاى بزرگ ماوراء النهر) درگذشت.

وى ثقه و از حافظان حديث بوده و سفرهاى مختلفى به ساير بلاد براى شنيدن حديث و ملاقات مشايخ داشته است. ديانت و حلم و اجتهاد و عبادت وى به گونه‌اى بوده كه در زمان خودش ضرب المثل بوده و برخى از محدّثان بزرگ چون مسلم و ابو داوود و ترمذى از وى نقل حديث كرده‌اند.

دارمى، مؤلّف معروفى نيز بوده و مهم‌ترين تأليف وى كتاب المسند، معروف به مسند الدارمى‌[٣] است و پيش از قرن ششم، عدّه زيادى اين كتاب را به جاى سنن ابن ماجه، كتاب ششم از امّهات كتاب‌هاى حديثىِ اهل سنّت مى‌دانستند.[٤]

٨. عِجلى‌

ابو الحسن احمد بن عبد اللَّه بن صالح عجلى‌[٥] كوفى، ساكن طرابلس مغرب‌

[١]. ر. ك: تاريخ بغداد، ج ١٣، ص ١٠١- ١٠٤؛ سير أعلام النبلاء، ج ١٢، ص ٥٥٧- ٥٨٠( ش ٢١٧)؛ تذكرة الحفّاظ، ج ٢، ص ٥٨٨- ٥٩٠( ش ٦١٣)؛ طبقات الحفّاظ، ص ٢٨٣- ٢٨٤( ش ٥٩١)؛ علم رجال الحديث، ص ١٨٦- ١٨٧.

[٢]. منسوب است به بنى دارم، و دارم، فرزند مالك بن حنظلة بن زيد مناة بن تميم بوده است.

[٣]. به اين كتاب، سنن الدارمى نيز مى‌گويند.

[٤]. ر. ك: تاريخ بغداد، ج ١٠، ص ٣٠- ٣٤( ش ٥١٤٨)؛ الأنساب، ج ٢، ص ٤٤١- ٤٤٢؛ سير أعلام النبلاء، ج ١٢، ص ٢٢٤- ٢٣٢( ش ٧٨)؛ تذكرة الحفّاظ، ج ٢، ص ٥٣٤- ٥٣٦( ش ٥٥٢)؛ طبقات الحفّاظ، ص ٢٥٩( ش ٥٣١).

[٥]. منسوب است به بنى عِجْل.