خير و بركت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧١ - ج - اهل بيت

و جانمان، و سبب بركت بر ما و پوشاننده گناهانمان قرار داده است.

٩٤٥ امام صادق عليه السلام: خداوند، چون پيامبرش را به معراج بُرد ...، به او وحى فرمود: «اى محمّد! بر خود و خاندانت درود فرست».

[محمّد صلى الله عليه و آله‌] گفت: «درود خدا بر من و خاندانم! و چنين كرده است».

آن گاه توجّه كرد. صف‌هايى را از فرشتگان، فرستادگان و پيامبران ديد. به او گفته شد: «اى محمّد! بر آنان سلام بگو».

گفت: «سلام و رحمت و بركات خدا بر شما باد!».

آن گاه خداوند به او وحى كرد كه: «سلام و درود و رحمت و بركات، تويى و فرزندان تو هستند!».

٩٤٦ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آسايش و راحت، كاميابى و رستگارى و پيروزى، بركت، عفو و تندرستى و عافيت، بشارت و خرّمى و رضايتمندى، قرب و خويشاوندى، يارى و پيروزى و توانمندى، و شادى و محبّت، از سوى خداى متعال، بر كسى باد كه على بن ابى طالب را دوست بدارد، ولايت او را بپذيرد، به او اقتدا كند، به برترى او اقرار نمايد، و امامانِ پس از او را به ولايت بپذيرد!

و بر من سزاوار [و حتمى‌] است كه آنان را در شفاعتم وارد كنم، و بر پروردگار من است كه دعاى مرا درباره آنان بپذيرد. و آنان، پيروان من اند و هر كه از من پيروى كند، از من است.

ر. ك: ص ١٤١ (اسباب نيكى/ اهل بيت).