٨٤١٨.عنه عليه السلام : ألا إنّكُم مُعْرَضُونَ على لَعْني و دُعايَ كذّابا فَمَن لَعَنَني كارِها مُكرَها يَعلَمُ اللّه ُ أنّهُ كانَ مُكرَها وَرَدْتُ أنا و هو عَلى محمّدٍ صلى الله عليه و آله مَعا ، و مَن أمسَكَ لِسانَهُ فلَم يَلْعَنّي سَبَقَني كَرَميَةِ سَهْمٍ أو لَمْحَةٍ بِالبَصَرِ ، و مَن لَعَنَني مُنشَرِحا صَدرُهُ بِلَعْني فلا حِجابَ بَينَهُ و بينَ اللّه ِ و لا حُجَّةَ لَهُ عِندَ محمّدٍ صلى الله عليه و آله . [٤]

٨٤١٥.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از حكم كسى كه رسول خدا صلى اللهفرمود : نزديكترين كس به او مى تواند پيش از آن كه براى محاكمه نزد امام برده شود ، وى را بكشد .

١٧٢٦

ناسزا گويى به على عليه السلام

٨٤١٦.امام على عليه السلام : بزودى از شما خواسته خواهد شد كه مرا ناسزا گوييد ، [عيبى ندارد ]ناسزا بگوييد . و از شما خواسته خواهد شد كه از من بيزارى جوييد ، گردن به تيغ بسپاريد [اما اين كار را نكنيد]؛ زيرا من بر سرشت اسلامم .

٨٤١٧.امام على عليه السلام : بدانيد كه بزودى [معاويه] به شما دستور خواهد داد تا مرا ناسزا گوييد و از من بيزارى جوييد ؛ اما ناسزا [عيبى ندارد]بگوييد؛ زيرا ناسزا گفتن به من، موجب تزكيه من و باعث نجات [جان ]شماست .

٨٤١٨.امام على عليه السلام : بدانيد كه شما را وادار خواهند كرد تا بر من لعنت فرستيد و دروغ گويم خوانيد . هركه از روى بى ميلى و اجبار مرا لعن و نفرين كند و خدا بداند كه به اجبار اين كار را كرده است من و او با هم بر محمّد صلى الله عليه و آله وارد شويم. و هركه زبانش را نگه دارد و نفرينم نكند ، پيش از من ، به سرعت تير يا چشم به هم زدنى ، بر پيامبر وارد شود. و هركه با اختيار و ميل بر من لعن و نفرين فرستد، ميان او و خداوند پرده اى [نگهدارنده از عذاب الهى ]نباشد و حجّت و بهانه اى به پيشگاه محمّد صلى الله عليه و آله ندارد .

[١] الكافي : ٧/٢٥٩/٢١.[٢] الأمالي للطوسي : ٢١٠/٣٦٢ .[٣] نهج البلاغة : الخطبة ٥٧ .[٤] الأمالي للمفيد: ١٢٠/٤.