ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٢٠٣

٨٤٤٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ مِن خُطبَةٍ لَهُ يَومَ الغَديرِ ـ: إعلَمُوا أيّها المؤمنونَ أنَّ اللّه َ عزّ و جلّ قالَ : «إنّ اللّه َ يُحِبُّ الذين يُقاتِلُونَ في سَبِيلِهِ صَفّا كَأَنَّهُم بُنيانٌ مَرصُوصٌ» [١] أ تَدرُونَ ما سَبيلُ اللّه ِ و مَن سَبِيلُهُ ؟ أنا سَبِيلُهُ الذي نَصَبَنِي لِلاتِّباعِ بَعدَ نَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله . [٢]

٨٤٤١.عنه عليه السلام : مِن أحَبِّ السُّبُلِ إلى اللّه ِ جُرعَتانِ : جُرعَةُ غَيظٍ تَرُدُّها بِحِلمٍ ، و جُرعَةُ حُزنٍ تَرُدُّها بِصَبرٍ. و مِن أحَبِّ السُّبُلِ إلى اللّه ِ قَطرَتانِ : قَطرَةُ دُمُوعٍ في جَوفِ اللَّيلِ ، و قَطرَةُ دَمٍ في سَبيلِ اللّه ِ. و مِن أحَبِّ السُّبُلِ إلى اللّه ِ خُطوَتانِ : خُطوَةُ امرِئٍ مسلمٍ يَشُدُّ بها صَفّا في سَبيلِ اللّه ِ ، و خُطوَةٌ في صِلَةِ الرَّحِمِ . [٣]

٨٤٤٢.عنه عليه السلام : في وصفِ السالِكِ الطريقَ إلى اللّه ِ سبحانَهُ ـ : قد أحيا عَقلَهُ و أماتَ نَفسَهُ ، حتّى دَقَّ جَليلُهُ و لَطُفَ غَلِيظُهُ ، و بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثيرُ البَرقِ ، فَأبانَ لَهُ الطريقَ ، و سَلَكَ بهِ السَّبيلَ . [٤]

٨٤٤٠.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى در روز غدير ـفرمود : بدانيد اى مؤمنان كه خداوند عزّ و جلّ فرموده است : «خداوند دوست دارد كسانى را كه در راه او صف بسته همچون بناى [محكم ]سربى مى جنگند». آيا مى دانيد راه خدا چيست و چه كسى راه اوست ؟ من راه خدا هستم كه منصوبم كرد، تا بعد از پيامبرش صلى الله عليه و آله آن را بپيمايند .

٨٤٤١.امام على عليه السلام : از محبوب ترين راهها نزد خداوند دو جرعه است : جرعه خشمى كه با بردبارى آن را پس مى زنى و جرعه غمى كه با صبر دورش مى كنى . و از محبوب ترين راهها نزد خداوند دو قطره است : قطره اشكى كه در دل شب فرو مى چكد و قطره خونى كه در راه خدا به زمين مى ريزد . و از محبوب ترين گامها در راه خدا دو گام است : گامى كه مرد مسلمان با آن صفى را در راه خدا استوار مى كند و گامى كه براى صله رحم برداشته مى شود .

٨٤٤٢.امام على عليه السلام ـ در وصف رهرو راه خداوند سبحان ـفرمود : خرد و انديشه خويش را زنده كرده و نفسش را ميرانده است ، به گونه اى كه پيكرش ، نحيف و دلش ، نرم گشته است . در دلش برقى پر نور درخشيده و راه را برايش روشن ساخته و در پرتو آن، راه [حق ]را پيموده است .