٨٣٠٠.عنه صلى الله عليه و آله : لو أنّ أحَدَكُم يَأخُذُ حَبلاً فَيَأتِي بِحُزْمَةِ حَطَبٍ على ظَهرِهِ فَيَبِيعُها فَيَكُفُّ بها وَجهَهُ خَيرٌ لَهُ مِن أن يَسألَ . [٤]

٨٣٠١.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : اِشتَدَّتْ حالُ رجُلٍ مِن أصحابِ النبيِّ صلى الله عليه و آله فقالَتْ لَهُ امرأتُهُ: لو أتَيتَ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله فَسَألتَهُ ، فجاءَ إلى النبيِّ فلمّا رآهُ النبيُّ قالَ : مَن سَألَنا أعطَيناهُ و مَنِ استَغنى أغناهُ اللّه ُ ، فقالَ الرَّجُلُ: ما يَعنِي غَيرِي ، فَرَجَعَ إلى امرأتِهِ فَأعلَمَها ، فقالَت : إنّ رسولَ اللّه ِ بَشَرٌ فَأعلِمْهُ ، فَأتاهُ فَلَمّا رآهُ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله قالَ : مَن سَألَنا... حتّى فَعَلَ الرجُلُ ما ذَكَرَتْهُ ثلاثا ، ثُمَّ ذَهَبَ الرجُلُ فاستَعارَ مِعْوَلاً ثُمّ أتَى الجَبَلَ فَصَعِدَهُ فَقَطَعَ حَطَبا ، ثُمّ جاءَ بهِ فَباعَهُ بنِصفِ مُدٍّ مِن دَقيقٍ فَرَجَعَ فَأكَلُوهُ ، ثُمّ ذَهَبَ مِنَ الغَدِ فَصَعِدَهُ فجاءَ بأكثَرَ مِن ذلكَ فَباعَهُ ، فلَم يَزَلْ يَعمَلُ و يَجمَعُ حتّى اشتَرى مِعْوَلاً، ثُمّ جَمَعَ حتّى اشتَرى بَكرَينِ و غُلاما ، ثُمّ أثرى حتّى أيْسَرَ ، فجاءَ إلى النبيِّ صلى الله عليه و آله فَأعلَمَهُ كيفَ جاءَ يَسألُهُ و كيفَ سَمِعَ النبيَّ فقالَ صلى الله عليه و آله : قد قُلتُ لكَ : مَن سَألَنا أعطَيناهُ و مَنِ استَغنى أغناهُ اللّه ُ . [٥]

٨٢٩٧.امام صادق عليه السلام : سه نفرند كه خداوند در روز قيامت به آنها نظر [لطف ]نمى كند: . . . و كسى كه بى نياز باشد و در عين حال، دست گدايى به سوى مردم دراز كند .

٨٢٩٨.امام صادق عليه السلام : هر كه خوراكِ سه روز خود را داشته باشد و از مردم درخواست كند ، با چهره اى بدون گوشت به ديدار خدا مى رود .

١٧١٠

ترغيب به بى نيازى از مردم

٨٢٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه از ما چيزى بخواهد به او مى دهيم، و هر كه چيزى نخواهد خداوند او را بى نياز و توانگر گرداند .

٨٣٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر هر يك از شما ريسمانى برگيرد و پشته اى هيزم بياورد و بفروشد و با اين كار آبروى خود را حفظ كند ، بهتر از آن است كه دست گدايى دراز كند .

٨٣٠١.امام صادق عليه السلام : وضع زندگى مردى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله بسيار سخت شد . همسرش گفت : كاش نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله مى رفتى و از ايشان چيزى مى خواستى . مرد خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد . حضرت چون او را ديد فرمود : هر كه از ما چيزى بخواهد به او مى دهيم و هر كه نخواهد خداوند بى نيازش كند . مرد [با خود] گفت : مقصود پيامبر ، كسى جز من نبود. پس نزد همسرش برگشت و ماجرا را برايش شرح داد . زن گفت : رسول خدا صلى الله عليه و آله هم يك بشر است ، مشكل را به آن حضرت بگو . مرد برگشت . پيامبر چون چشمش به او افتاد [همان گفته قبل را] فرمود : هر كه از ما چيزى بخواهد . . . آن مرد تا سه مرتبه اين كار را كرد . سپس رفت و تبرى عاريه گرفت و به كوهستان رفت و مقدارى هيزم كَند و آورد و آن را به نيم چارك آرد فروخت و به خانه برگشت و آن را مصرف كرد . فردا نيز به كوه رفت و هيزم بيشترى آورد و فروخت. او همچنان كار مى كرد و مى اندوخت تا آن كه خودش تبرى خريد . بازهم اندوخته كرد تا جايى كه دو شتر و يك غلام خريد و از آن پس ثروتمند و مرفّه شد . آنگاه خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و به عرض آن حضرت رساند كه چگونه براى نياز خواهى شرفياب شد و از پيامبر صلى الله عليه و آله چه شنيد . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : من كه به تو گفتم : هر كه از ما چيزى بخواهد به او مى دهيم و هر كه دست نياز دراز نكند ، خداوند بى نيازش گرداند .

[١] تفسير العيّاشي : ١/١٧٨ / ٦٧.[٢] ثواب الأعمال : ٣٢٥/١.[٣] الكافي : ٢/١٣٨/٢ .[٤] بحار الأنوار : ٩٦/١٥٨/٣٧ .[٥] مشكاة الأنوار : ٣٢٣/١٠٢٤.