درسنامه فهم حديث
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص

درسنامه فهم حديث - مسعودی، عبدالهادی - الصفحة ١٣٠

تأويل حديث نداريم. [١]

نمونه پنجم:

ابوهريره نقل مي‌کند که پيامبر خدا فرمود: لَأنْ أُُمَتَّعَ بِسَوْطٍ في سَبيلِ اللهِ أحَبُّ إلَي مِنْ أنْ أُعْتِقَ وَلَدَ الزِّنا. [٢] اگر در راه خدا تازيانه بخورم، برايم دوست‌داشتني تر است از آنکه زنازاده را آزاد کنم. چون به عايشه خبر رسيد که ابوهريره چنين مطلبي نقل کرده است،گفت: لَمّا أنْزَلَتْ فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَه وَ ما أدْريکَ مَا الْعَقَبَه قيلَ: يا رسولَ اللهِ! ما عِنْدَنا ما نُعْتِقُ، إلّا أنَّ أحَدَنا لَهُ جاريه سَوْداءُ تَخْدِمُهُ وَ تَسْعي عَلَيهِ، فَلَوْ أمَرْناهُنَّ فَزَنَينَ فَجِئْنَ بِأوْلادٍ فَأعْتَقْناهُمْ. فَقالَ رَسولُُ اللهِ صلي الله عليه و آله: «لَأنْ أُمَتَّعَ بِسَوْطٍ في سَبيلِ اللهِ أحَبُّ إلَيَّ مِنْ أنْ آمُرَ بِالزِّنا ثُمَّ أُعْتِقَ الْوَلَدَ.» [٣] چون سوره فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَه وَ ما أدْريک مَا الْعَقَبَه نازل شد، [که در آن در آيه: فکُّ رقبه، به آزادسازي بردگان سفارش شده است] به پيامبر خدا گفته شد: ما مالي نداريم که با آن برده اي را آزاد سازيم، جز آنکه برخي از ما کنيزاني سياه‌چرده دارند که خدمتکار ما هستند


[١] . فيض القدير، ج ٦، ص ٤٧٢؛ عون المعبود، ج ١٠، ص ٣٥٩؛ مجمع الزوائد، ج ٦، ص ٢٥٧؛ السنن الکبري، ج ١٠، ص ٥٨ و ٥٩؛ معاني الأخبار، ص ٤١٢، ح ١٠٣؛ عدّه الأصول، ج ١، ص ٩٥؛ المعتبر، ج٢، ص ٤٣٥.[٢] . المستدرک علي الصحيحين، ج ٢، ص ٢١٤؛ المستدرک حاکم، ج ٢، ص ٢١٥.[٣] . همان،ص ٢١٥؛ براي آگاهي بيشتر از سبب ورود حديث در حوزه احاديث اهل سنّت ر. ک: اللمع في أسباب الحديث، عبدالرحمان سيوطي، کيف نتعامل مع السنّه، يوسف قرضاوي؛ البيان و التعريف في أسباب ورود الحديث الشريف، سيد شريف ابراهيم بن محمد، مشهور به ابن‌حمزه، تحقيق حسين عبدالمجيد هاشم، الازهر؛ اسباب ورود حديث، تحليل و تأسيس، سعيد محمّد رأفت.