در نسخه متداول و قبلي کافي به جاي واژه «يتجّهم» به معناي ترشرويي، واژه «يتهجّم»، از مادّه «هجم» آمده بوده که مناسبت چنداني ندارد و نسخه جديد درست تر به نظر مي‌آيد. [١]

چهار.

حديث«حَسْبُک مِنْ کَمالِ الْمَرْءِ تَرْکُهُ ما لا ‌يجْمَلُ بِهِ»[٢] ، که فرموده امام علي عليه السلام به حارث همْداني است. نسخه ديگر«تَرْکُهُ ما لا يحْمَدُ بِهِ» است. معناي حديث بر اساس متن اول يعني: در کمال آدمي همين بس که هرچه او را زيبا نمي‌سازد ترک کند و بر اساس متن دوم يعني: آنچه که آدمي را بدان نمي‌ستايند رها کند. مشاهده مي‌شود که تفاوت مهمي ميان دو نسخه وجود ندارد. گفتني است همه نسخه هاي يک کتاب مي‌توانند مشابه هم باشند، اما در کتاب ديگري، همان حديث با اختلاف جزئي نقل شده باشد. اگر اين دو حديث با يک سند و طريق روايي، به يک معصوم برسند، مي‌توان آنها را دو نسخه يک حديث دانست. گاه نقل حديث در کتابهاي ديگر صحيح‌تر مي‌نمايد؛ مانند اين روايت که به امام رضا عليه السلام منسوب است: «اَلأُنْسُ يذْهِبُ الْمَهابَه»، [٣] در حالي که در منابع ديگر در آغاز روايت، «الاسترسالُ بالأنس» [٤] آمده است که نتيجه مي دهد: انس يافتن بيش از حد، هيبت را مي برد و نه مطلق انس. گفتني‌ است محدّثان بزرگي همچون علامه مجلسي، از اين نيز فراتر رفته و براي تصحيح متون حديثي به کتابها و روايات [٥] ديگر فرق اسلامي مراجعه کرده ونسخه هاي متفاوتي از متن حديث را يافته، به تصحيفها و تحريفها پي برده و آنها را تذکر داده اند. [٦]

[١] . الکافي، چاپ جديد دار الحديث، ج٣، ص٤٤٥، ح٢٠٦٧.[٢] . نزهه الناظر و تنبيه الخاطر، فصل کلمات أمير المؤمنين عليه السلام، ح ١١.[٣] . الدرّه الباهره، ص ٣٦، ح ١٠١؛ بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ١٨١، ح ٢٨.[٤] . العدد القويه، ص ٢٩٧، ح ٢٦؛ أعلام الدين، ص ٣٠٧.[٥] . يادنامه علامه مجلسي، ج ٢، ص ٢٣١. [٦] . علاقه‌مندان را به کتاب نقد و تصحيح متون اثر نجيب مايل هروي ارجاع مي دهيم.